"Artık Ortada Güvenilecek insan kalmadı" mı? Yoksa Hepimiz Bir Birimize Güvenmeyi mi Unuttuk ya da İstemiyor muyuz?

“Ben insanım” diyen herkesin ağzından dökülen cümle
“Ben Artık hiç kimseye güvenmiyor. Kimsede kimseye güvenmiyor. Güvenilir güvenilecek insan da kalamadı”

-
Güvenilecek insan kalmadı mı, yoksa güvenmeyi mi unuttuk?

Eğer birisi “Ben insanım” diyorsa ve ardından “Ama ben kimseye güvenmem” diyorsa…

Ortalıkta dolaşan bu varlık gerçekten insan olabilir, denile bilinir mi?

Hani biz birbirimiz için yaratılmıştık?
Hani aynı yolun yolcusuyduk?
Hani bu hayat yolunda bize bir yol arkadaşı lazımdı?

Evet, yürünecek bir yol hâlâ var. Ama o yolda giderken güveneceğimiz yol arkadaşları yok. Kime baksan herkes aynı şikayette:
“Ben kötü değilim ama başkaları güvenilmez!”
Garip değil mi? Herkes iyi, herkes temiz… ama herkes birbirine kötü diyor.
Madem kötü olan kimse yok, o zaman birbirimize iftira mı atıyoruz?

-

Peki soralım:
Sen ben o ve diğer herkes bu güvensizlikle doluyken, karşımıza gerçekten güvenilir biri çıksa, ona güvenebilecek miyiz? Bu güvensizlik te iken?

Beklediğimiz o kişi gelip “Ben senin aradığın güvenilir insanım” dese… inanabilecek, güvenebilecek miyiz ona?

Yoksa sürekli bir şüpheci mi olacağız?

Çok daha tuhaf olanı da, “Ben güvenilir biriyim ama benim karşıma kendim gibi güvenilir birisi çıkmadı” diye güvenilir birileri çıkmasını umut edip bekliyor.
Bu sizce de trajikomik değil mi? herkes; kendisinin, kendince güvenilir bir insan olması!

Peki madem Güven kaybolduysa onu yeniden inşa edemez miyiz?
Sınırlarını baştan çizemiyor muyuz?

Artık ne sen bana güveniyorsun, ne de ben sana. diyoruz da şunun da farkında mıyız acaba!
Hepimiz adeta freni patlamış bir kamyon gibi yokuş aşağı gidiyoruz ve bir yerde çok kötü toslayacağız

Hepimiz bir güvensizlik bataklığında yaşıyoruz ve gün geçtikçe dibe doğru batıyoruz.

Peki... Güvenmemekle, her şeyden şüphe etmekle kendimizi güvende zannediyoruz?

Ama şu sorunun cevabını nasıl vereceğiz?
Birbirimize güvenmekten başka hangi çaremiz var?

Artık Hepimiz güvenilmeziz…
Peki, bizi gerçekten güvenilmez yapan ne?

En son model cep telefonlarımız mı?
Bugün kazandığımız para mı?
Sahip olduğumuz işler, arabalar, evler mi?
Yoksa sosyal medyalarda paylaştığımız, yapay zekâ ile montajlanmış, filtrelerle parlatılmış sahte fotoğraflar mı?

Belki de giydiğimiz çakma da olsa markalı giysiler, imitasyon takılar ya da gerçek olanlarıdır…
Nedir bizi bu kadar güvenilmez yapan?

Bir yıl bile sürmemiş bir evlilikten, hamile bir kadını bırakıp gitmen mi?
Babasız ya da annesiz büyüyen, yatağında sensiz ağlayan çocuğunu umursamadan, başka bir yerde başkalarıyla eğlenip gülmen mi?

Belki de…
“Ben bir insanla bir ömür boyu yaşamak istemiyorum.
Tek gecelik aşklar bana yeter.” ya da bu mu? .

Ne oldu da böyle olduk?
Ne oldu da kaybettik birbirimize olan güveni?

"Sen ve Ben; biz birbirimiz için yaratılmışız ve birlikte gidilecek bir yol var… Ancak ne sen, ne de ben bu yol için birbirimize güvenmiyoruz."

"Hepimiz; bizler birbirimiz için yaratılmışız ve önümüzde gidecek bir yolumuz var… Ama yine de hepimiz, bu yol için birbirimize hiç güvenmiyoruz."

İyi de…
Başka bir yolumuz mu var?

Ve unutmayalım…
Bu hayat yolundan başka bir gideceğimiz bir yol yok!