Burayı mor odaya çevirsek, derdinizi ve içinizden geçenleri paylaşır mısınız?

Dökülürsem zor toparlarım ama biraz da biz dökülelim. Boğazıma yığılan gözlerime ağırlık yapan çok şey var. Kimi kandan ileri geliyor kimi candan. Bazen çekip gitmek herkesi her şeyi unutup ben ben diyesim geliyor. Soruyorum kendime o zaman geride kalan benden ne olur? Hiç. Kalsam onlara baksam yine kendimi ıskalamış olurum. Dengeyi bulayım dedikçe dengemi kaybediyorum sanki. Denizde, vapurda kök salıyorum ama toprak aradıkça. O sallantılar yıkılmadım ama dünyam sallanıyor hissiyle uyuşuyor. Tutunmadan da ayakta durabiliyor ama devrilmiyorsun ya müthiş bi his. Ya da duygularınla rezone eden dalgaların şiddeti.. Bir yandan da ilk kez denediğim şeyler var mesela tez yazıyorum şu sıra ama o kadar yabancı ki bana ben ve tez mesela? Aynı cümlede ne alakası var hani şey gibi bir rustan osmanlıca şiir yazmasını beklemek ya da bir kuşa halay çekmeyi öğretmek. Oysa o kuş daha yere oturamıyor bile..

Neyse ayrıca mor oda neden, mavi değil de mor oluş sebebi?

Ben Anlatmaya kalksam vakit yetmez

Hayır, paylaşmam.

Kelimeler yetmez susup çay içer kalkarim

Derdim yok

Çok acı çekiyorum