Güçlü görünmeye alışan insanlar, kırıldıklarını neden saklar?

Bazı insanlar vardır; kimseye yük olmak istemez, yardım istemeyi zayıflık olarak görmese bile her şeyi kendi başına halletmeye çalışır. Kırıldığında susar, yorulduğunda içine kapanır, en çok desteğe ihtiyaç duyduğu anlarda bile “Ben iyiyim.” demeyi tercih eder.

Belki de mesele yalnızca gurur değildir. Bazen insan, kontrolü elinde tuttuğu sürece incinmeyeceğine inanır. Çünkü savunmasız kalmak, bir başkasının kendisini incitebileceği ihtimalini de kabullenmektir. Bu yüzden her şeyi kontrol etmeye, belirsizlikleri ortadan kaldırmaya çalışır. Oysa hayatın her ihtimalini kontrol etmek mümkün değildir.

Üstelik insan bazen kendisini korumaya çalışırken, hayatına güzellik katabilecek insanlara da farkında olmadan mesafe koyabilir. Çünkü güvenmek biraz da her şeyin kendi istediğimiz gibi ilerlemeyebileceğini kabullenmektir.

Oysa güçlü olmak, hiç kırılmamak ya da her şeyi tek başına başarabilmek değildir. Bazen gerçek güç, savunmasız yanlarımızı da kabul edebilmekte ve gerektiğinde birine güvenebilmektedir.