İnsan birine gerçekten geç kalınca, bir daha kimse için acele etmez mi?

İnsan birine gerçekten geç kalınca, bir daha kimse için acele etmez mi bilmiyorum ama bazen insan yaşadıklarından sonra değişiyor. Bir zamanlar birine yetişmek, onun yanında olmak ya da onu kaybetmemek için elinden geleni yapıyorsun; sonra fark ediyorsun ki ne kadar acele edersen et, karşındaki insan aynı yerde durmuyorsa yetişemiyorsun. Belki de bu yüzden insan bir süre sonra kimse için kendini tüketmemeyi, sürekli çabalamak yerine biraz da karşısındakinin adım atmasını beklemeyi öğreniyor. Bu, artık kimseyi önemsemediği anlamına gelmiyor; sadece insan bir kez gerçekten yorulunca, aynı şeyleri tekrar yaşamak istemiyor. O yüzden belki de mesele bir daha kimse için acele etmemek değil, kimin için acele etmeye değer olduğunu öğrenmek.

Öyleymiş, yani öyle derler

Olabilir

Alakası yok