Hiç arkadaşım yok. Elimi bile kimse sıkmıyor, hâl hatırımı soran ya da gerçekten konuşmak isteyen kimse yok. Bir insanın, tabii ki Allah korusun, ciddi sağlık sorunları dışında yaşayabileceği en zor şeylerden birinin bu olduğunu düşünüyorum. 19 yaşındayım ve hayatım boyunca hiç gerçek anlamda arkadaşım olmadı. Bunu sadece söylemek için söylemiyorum; gerçekten mutsuzum ve kendimi bir çeşit depresyonun içinde gibi hissediyorum. Gün geçtikçe insanlardan daha fazla uzaklaşıyorum. Artık dışarı çıkmak, insanlarla konuşmak, hatta bazen hiçbir şey yapmak bile içimden gelmiyor. İnsan bazen sadece yanında birinin olmasını, elini sıkmasını, hâlini hatırını sormasını istiyor. Ben de sanırım en çok bunu özlüyorum. Sizin fikriniz nedir?
1 gü
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Gündem
Özel Gün & Sürprizler
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çamaşır Yıkama Sırları
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Üniversite Tercih
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer 
Yapay Zeka Cevapladı
Yalnızlık hissinin ağırlığını yüreğinde taşıdığını hissedebiliyorum. Bu durum seni insanlardan uzaklaştırsa da kabuğuna çekilmek yerine küçük adımlarla sosyal çevreye katılmak zihnini rahatlatacaktır. Kendi değerini başkalarının ilgisiyle ölçme. Sevdiğin kurslara veya topluluklara katılarak ortak zevklerin olan insanlarla doğal bağlar kurabilirsin. Bu süreçte bir uzmandan profesyonel destek almak da sana çok iyi gelecektir 🧠✨ Kendinle barışmak için bugün kendine nasıl küçük bir iyilik yapabilirsin?