Dert dinlemiyor kimse?

Abla demen çok iyi hissettirdi be... birde liseliymişsin, tamam anlatıyorum

Şimdi lise son sınıf öğrencisiyim, tıp için çalışıyordum ama son bir buçuk aydır uzun süren bir bunalım beni ciddili bir depresyon ve hissizliğe soktu. Etrafımda bunları anlayabileceğim biri yok, olsa da ilgilenmexler zaten o yüzden kendi girdiğim bunalımdan yine kendim çıkmam gerek. Ama ben o kadar uzun zamandır tıp kazanmak için yaşıyorum ki, bunun olmama ihtimalini ve şu çizgide ilerlersem olmayacağı gerçekliği yaşamaktan nefret ettiriyor. Hayatta ki tek amacımı da kaybettim ve yaşamak acı veriyor. Çevresel faktörler, aile baskısı, aile anlayışsızlığı, ülkedeki öğrenciler arasındaki rekabet, okuldaki sorunlar vs o kadar fazla geliyor ki bana, neden diyorum bazen neden bu acıyı çekmeye devam edeyim

Ben de anlatmam zaten

Hayat mı güzel? bence berbat

Evrenin en dürüst insanıyımdır

Şimdi üniversiteye hazırlanan bir öğrenciyim. Ailem vs ilkokul mezunu, şehir hayatından uzakta yaşıyorum. Başarılı bir okul hayatı, etrafın zeki öğrenci olarak gördüğü biriyim, okulumda okul birincisi olma gibi bir durumum da var. Bir hastalık geçirdim ve tüm düzenim bozuldu, mental olarak da bozuk diyebilirim. Hani insan bazen uykusu olmasa bile uyumak ister ya, uzun zamandır öyle bir modda takılıyorum. Bir el fenerinin ışığının kullanıldıkça sönmesi gibi akademik başarıya giden yolumda bitiyor artık. Üniversite için tıp istiyordum ve şu an onu kazanma ihtimalim eskilere düştü. Kendime güvenim yok, eski beni kaybettim artık. Belki anlamayacaksın, sadece çalışman gerek diyeceksin ama gerçekten öyle kolay olmuyor. Her geçen gün daha da kendimi yitiriyorum ve hayatta yaşama amacım kaybediyorum. Kendimi işe yaramaz olarak gördükçe de neden yaşadığımı sorgular oldum

üniversiteye hazırlanan bir gencin stresi saçma geliyormuş, öyle diyorlar anlatınca