Beni kimse dinlemiyor?

Hayatım arkadaşlarımın akrabalarımın ailemin sevgilimin sıkıntılarını dinlemek, adeta onların psikologluğunu yaparak geçti. Şu anda bile tek başıma ağlamak artık yorduğu için buraya yazma ihtiyacı hissediyorum. Çok yalnızım. Memleketten uzakta bir yerde görev yapıyorum. İyi bir işim var. Ama o kadar sıkıntı çekiyorum ki hangi birinden başlayayım. Ufacık bir ilçedeyim kafa dengi tek arkadaşım yok. Bu da beni iyice depresif yaptı. Görev yaptığım yerdeki öğrencilerin saygısızlığı umursamazlığı bıktırdı beni. Her gün bir öğrenci ile tartışıp kavga edip sinir küpü olarak eve gidiyorum. Hep baş ağrısı ile uyuyup mide ağrısı ile uyanıyorum stresten. Çok sevdiğim mesleğinden soğudum. Ayrıca burada çok yalnızım. Ben bu dertlerimi burada çektiğim sıkıntıları kendimle alakalı problemleri kimseye anlatamıyorum. Neden mi? Kimse dinlemek istemiyor da o yüzden. Sevgilim bile. Kime anlatmaya yeltensem senin yerinde olmak isteyen kaç milyon kişi vardan başlıyor kpss çalıştığın günleri unuttun mu diye devam ediyor. Sanki ben istifa edeceğim demişim gibi. Herkes sadece kendi dertlerini anlatıyor. Ben birazcık kendimden bajsetsem "hmmm" deyip kendi günlük yaşadığı şeyleri anlatmaya geçiyorlar.
Az önce mesela okulda yaşadığım bir problemi sevgilime anlatmaya yeltendim neden böyle düşünüyorsun neden böyle oldu acaba nasıl çözülebilir demek yerine "hmm" dedi ve rüyasını anlatmaya başladı şaka gibi ::) zaten hep böyle dinleyen taraf benim konuşan taraf onlar. Bu yüzden kimseye hiçbir sıkıntımı anlatmıyorum. Ailem daha beter sus otur şükret kapasitesinde insanlar. Kimse benim kendi içimde yaşadığım sıkıntıları bilmiyor dışarda yaşadığım problemleri bilmiyor. Biri de sen nasılsın demiyor. Sırf bu yüzden kaç arkadaşım sandığım kişiyi hayatımdan çıkardım sayısını bilmiyorum. Bir kere de beni sorsunlar ya. sen nasılsın desinler. Bunun için ben psikoloğa binlerce lira para vereceğim sanırım. Sırf dinlesin diye. Çünkü bıktım insanların bencilliğinden.
Ölsem mi acaba?