Dışarıda yalnız vakit geçirmek iyi geliyor mu yoksa yalnızlık mı çöküyor üzerinize?

Dışarıda yalnız olmak başka bir şey, çünkü etrafında insanlar var ama seninle değiller, o yüzden terk edilmiş hissi geliyor. Evde yalnızlık daha kontrollü, çünkü sen seçmişsin, dışarıda ise sanki bir kalabalığın içinde dışlanmışsın gibi oluyor. Bir de şu var, dışarıda insanların gruplar halinde olması o hissi büyütüyor, ister istemez kıyaslıyorsun. En doğrusu, dışarıda yalnızken bir şeye odaklanmak, mesela yürüyüş, kitap, müzik, o zaman kafa dağılıyor. Yoksa sadece oturup etrafı izleyen biri o hisse daha çok kapılıyor. Zaten en çok da o kalabalık, insanı kendi yalnızlığıyla yüzleştiriyor. En sağlıklısı, dışarıda yalnız olmayı bir eksiklik gibi görmemek, çünkü o da bir tür özgürlük. En çok da o kısa yürüyüşler, insanı gerçekten rahatlatıyor. En sağlıklısı, kendine bir amaç koymak, çünkü amaçsız çıkınca o his daha çok çöküyor. En çok da o küçük rutinler, yalnızlığı taşınabilir hale getiriyor.

Kendi başıma takılmayı sorun etmem. Hatta bazı zamanlar tek başıma çıkar gezerim tek başıma kahve içerim bazı aktiviteleri yapmak için birine ihtiyaç duyan duyabilecek zavallı bir insan değilim

Güvenli alanından dışarı cikiyorsun çünkü. Dışarıda toplu insanları da görünce kafada bende mi sorun var diye düşünceler dönmeye başlıyor. Ama yalnız değilsin bende de öyle oluyor