Sürekli bir şeyler bitmiyor hissi neden peşimi bırakmıyor, bu duygu nasıl geçer?

Okb döngüsü bu derinlikten bahsetmedim normalde zaten insanlar kelimelele düşünmediğimi söylüyor. ama buna rağmen inatla kendi kafamda kalıp hislerimi yasamayaa çalışıyorum. hatta geriye bakınca sadece ifade edilmemiş hatta ifade etmeme rağmen anlaşılmamış bir gecmis görüyorum. ben mesela hayatımı anlattım bilgi verdim üç beş arkadaşına onlar ise şu an olduğu gibi hep ya düzgün yaz dedi ha noktalamaya ya okbme takıldılar anlamak istemediler ben aslında ifade ettim, sadcee yakın olmak isterken serttim ama kaçıyor bizden kısmı algılandı tabiki

Kaciyordum , doğru bu ama dünyadan kopuk olduğum için inatla iletişim kurmanın "beni anlasınlar "mantığına inandım ve inat edip durdum en sonunda yüzüme vurdular. hayal dünyamdan çıktım döngü bitti ama hala kendimde kalmak istiyorum inat ediyorum çünkü farklıyım insan yerine bile konmadim. i

Suclandiktan sonra tabiki anladım ama. Bu sefer de o konuşma anlarında yeterince serttim ve yakindim herkes kadar neden anlamadılar dedim hala yetersiz gösteriyorlar zihnimin inançlarını kurmalarını istemiyorum çünkü yaşamamış biri dahi olsam bunları elimden alamazlar. kafamin içinse yasamis bile olsam onlarla aynı özelliklere sahibim.

Hayatım bitsin diyecok uğraştım ölmek istedim sonra üşünce deneyleri yaptım ölmek gerekmiyor sonucu çıktı ama şuanda sanki hayatla alıp veremediğim var. hayatin kendi döngüsüne taktım bu sefer ama bu kendimle mi yoksa felsefi takıntılı kişiliğim mi ayırt etmek zor hayatım bundan ibaret işte ben de en belirgin olan o bitmeme hissine odaklaniyorum burada da bı inat var , kendi istediğime odaklanma inadı işim gücüm yok evde ondan da olabilir her zaman hayatim da yoktu zaten ne hobileri tam sevebildim ne yasami kucukken küstüm orada kaldım belki inatla devam edemedim , şu an ise tek bildiğim bitmiyor hissi. belki duygusu bile olmayan biriyim inat ettiğim için duygularım bile oluşmadı bu dünyaya karşı hep eksik hep geriden anladılar ben ise hala inatla tek bir şeye ama en belirgin şeye odakliyim bitmiyor hissine. amacim büyük konuşmak değil yani

Evet zaten konuşmayı da bilmiyordum ki yani insanlar benim cümlelerimle kavga etti zaten hep veya kopyaladılar benim sertliğimi. hice saydılar

Ben biliyorum aslında tek istediğim kendi fikrimi hissimi yaşamak ama o bile belrisizi sadece bitmiyora ulaştım bu da zaferdir deyip onu düşünüyorum. onun haricinde cümle kurmamak için bile inat etmiş biriyim kardeşim falan bile çok dövdü bundan dolayı konuştuğum erkekler engelli muamelesi yaptı toplum da öyle. ama ben sadece bilmediğim bı şeyler vardı ve bunu bulana kadar inat ettim. inat ettikçe birikiyor ama içerde geriden bı şeyler bitmedi diyor şuanda mesela. bu sanki ilk gerveky çağrılardan birisi çünkü döngü bitirme dusunceleri bile sadece soyuttu... ölüm bile soyut geliyor... Onu da denedim hala soyut geliyor... Tek takildigim şey fazla dusnmemek icin , bitmiyor hissini yaşamaken azından bunu analiz edebildim ve bana ait. bana ait şeylere yok gibi gözüküse dahi önem veriyorum çünkü gerçekliğime odaklansam bnuy kaldıramazdim çünkü defalarca ezip geçtiler her arkadaşımı psikologum zannettim her erkegi de

Bilmiyorum ki ne düşünüyorsunuz

Kalsın üstüme gelinince çözülmüyor.

Bulanık düşünce içinde tek önemli olanı yazdim zaten derinlik iddia etmedim

Ki zaten bulanık diye bakmak da yanlış olurdu çünkü her aşamasında uzun düşünce ve tek önemli şeyi belirleme çabam var. bu da hiçe sayılıyor zaten her zaman çünkü dusunemiyo varsayiyorlar , zaten ben de düşünmek istemiyorum ama bu derin değilim demek değil. yok olan , bilmeyen kişi için bu hiç bitmiyor.

Büyük cümleler de ergenlikten kalma. yok olduğumu , var olmadığımi ama kendim dusunsem veya yaşamak istesem basarilirdi umudu ile yaşadığımi biliyorum. var miyim onu bilmemekten de geliyo ama ben ilk döngümde sağlıklı düşündüm orası kesin. saglikli döngüde kalma çabası az düşünmeye çalışmak hep derinlik. insanin kelimeler ile düşünmemesi var olmadığı zeki olmadığı anlamına gelmiyor

İşte böyle üste çıkıyor tüm dünya

Çok haklısınız öncelikle. bende şöyle bı durum var çok korkak biri oldgum için hep kaçtım anksiyete izolasyon ne ararsanız var bende, bı kusurum yüzünden. sonra kendimi düşündüm analiz ettim ve fark ettim ki ben küçüklükten beri konuşmayan biri olduğum için sadece böyle ayna olmuşum sonra negatife çevrilmiş içimde bu ama insanlar o ayna hissini negatif algılayıp geri bana yansıttı ben de hep tartistim onlarla herkes deli muamelesi yaptı. tamam direkt negaif bakmak sorunlu görünüyor ilk bakışta ama cidden bu delilkten değil

Çok haklısınız öncelikle. bende şöyle bı durum var çok korkak biri oldgum için hep kaçtım anksiyete izolasyon ne ararsanız var bende, bı kusurum yüzünden. sonra kendimi düşündüm analiz ettim ve fark ettim ki ben küçüklükten beri konuşmayan biri olduğum için sadece böyle ayna olmuşum sonra negatife çevrilmiş içimde bu ama insanlar o ayna hissini negatif algılayıp geri bana yansıttı ben de hep tartistim onlarla herkes deli muamelesi yaptı. tamam direkt negaif bakmak sorunlu görünüyor ilk bakışta ama cidden bu delilkten değil ya. cunku ortaokulda hıncımi pcde oyunlarda çıkarırken bile farkındaydim ki ben hep ayna gibi davrandim sonra negatif yükle doldum sonra rahatladım başka şeylerle başarı olsun baska şeylerle olsun uyusturucu düşündüm mesela. ama

kullanmadım. ilkokukda ise direkt zaten herkese kötü bakış atıp otururdum yerimde tabiki bunu herkes yanlış anladı düşman oldu. cunku ben anaokulunda çok neşeli biriydim kimseye kötü bakmadım. sanki ilkokula geçince gördüğümü yansıtmaya başladım ve ise yaramaya başlamıştı. sonranegatif yük birden başarıya dönüştü. sonra ise boşluk anlarında kendime zarar verme düşünceleri başladı. ortaokulda da bela olan vardı sınıfta. her şey çok zordu yine başarıya donusturdum ama ergenlige girince düşüncelerim olusmaya başladı insanlarla konuştum ama bı baktım onlarla inatlasiyorum ergenlikten dolayı herkesle konuşarak tatmin olmaya başladım böyle nasi diyim bilgi topladım bilgi toplarken kendimi anlattım hep ezdiler bu da benim ayna + negatif olma ve sonra rahatlmaa dongumu arttırdı v

e aynı zamanda o ayna içime dönmeye başladı kendime zarar verdim lisede erkekler ile birlikte onlar da verdi tabiki bı robot gibiydim aynı. bunu yapmak zorunda olduğumu kimse anlamadı. sonra üni bitirebilmek için bu döngüde devam ettim insanlara anlattıkça ayna olmayı tabiki bıraktım arada bilgi aradim sadece bu döngü değil. cunku cidden merak ettim neden böyleyim diye. bi de uniyi bitirebilmek için çok anlattım herkese çünkü her şeyi merak etmişim devamlılık varken normal olarwk. ama üni bitince aklımda hibir şey kalmadı sıfırlandı adeta. sonra birden zihnimi başarı kavramı kurcalamaya basladi

Önceden konuştuğum insanlara geri döndüm hafızamı hatırladım başarıya neden takık olduğumu anladım üni sonrasi. tek istedigim bu negatif döngüden çıkmak belki de aslında ben sadece dönüştürmek için var olmuşum bu ayna negatif rahatlmaa döngüsüyle karışmış başarı hissini arındırıp gerçeği görmüş oldum. cidden robota donmusum okul yüzünden insanlar yüzünden zaten fiziksel sorunum yüzünden içime de kapandım ama sonunda gördüm

Şuanda zihnim bana sadece bitmedi diyor bitmiyor diyor aslında okb ile takildigim şeyler konular olsun , insanlara takıntılı dine takıntılı kalmam olsun robot gibi sistemle yaşadığım için tek bildiğim şeymiş bunu fark ettim. ayna ol rahatsız ol iyiles bu donguydu resmen ayna olurken kendime hiç bakmadım. mesela ailemle inatlastim ailem pis geldi gözüme ben kendimi ayna sandım sonra negatif yüklediler sonra iyileşmek için daha kötü şeyler yaptım. bu döngüyü fark ettim

Sence ben gibi hiçbir şey bilmeyen bı beyin ne yapmalı çok yalnız bir beyinim dunyanin en yalnız beyniyim. bilgiye açıktı her zaman hatta kimseyi bilgi yuzunden terslememeye çalıştım hani bunu yapsam dahi onlar kötülük etti diye yaptım bana yansıttılar geri. ben bunu anlamamak olarak görmüyorum çünkü onların bilgisini bilmesem de bı şey demedim. tamam önyargı oluştu bilmeyince ama ben kendimi bu önyargı olusnca bı şey oluşmaması yönünde egittim ezbere cümleler kullandım ki bilgiden dolayı ezemediler o yuzden.

Lisede zaten hep zarar verdim kendime ölmek istedim eksiklerimi gördüm ama sanki bu döngüye sıkışmışim. aslinda ahmakca görünüyor ama cidden bu sistemi sonradan fark ettim yaşamımı fark edince fark ettim ahmaklık değil bu bir zihnin calisma sistemi.

şu an mezunum evdeyim 2 yıldır zihnimi toplamaya çalıştım geçmişteki 4-5 kişi sayesinde duzeldim hafizam bu sistem saçma olduğu için silmiş çünkü işlevsiz. ben de memnun değilmişim belli ki ama cidden bu hisren nasıl kurtulcam bilmiyorum. cunkunher şeye böyle bakiyom ayna negatifrhatalama. bu döngü bitmeyecek mi? İnsanlarda da bu oldu. bilgilerimle atlatiyorum olayları sonra düşünüyorum evet atlatmisim diyorum ezememisler diyorum çünkü aslında zihnim ezilme varsa bile rahatlamaya çeviriyor en başta da ayna sandığım için kendimi kendimde sorun kalmıyor göremiyorum böyle olunca görmek zor oldu ama çok amaçsız bırakan. Bı sistem insanı. bu yüzden bitmiyor hıssim var belki de.

Doğustan beri boyleyim ailem bk gibi tansiyon hastası tutucu iğrenç izole bı aile. tabiki insanlar ve kendi cabamla fark ettim bunu bu sisteme kitli değilim tabiki. yani kendimi geliştirdim okudum fark ettim işte ama şu an evdeyim ve bitmiyor hissi var bı şeyler bitmiyor ama ne bilmiyorum.

Beni seven bikac insan fark ettirdi onlarla çalıştım. ama şimdi de sadcee bitmiyor hisis var ölmek istemiyorum sadece bitmiyor hissi vae yoğun şekilde hcbjr şey bitmiyo sanki yaşıyorum yaşam bitmiyor hayat bitmeyen bı şey :/

Hayır nefes alamıyorum ben psikolojim yuzunden günlerdir

Evet ipin ucu buraya uzandı ama ben zaten yaşamayan biriyim ev işi bile yapmiyorum hayatla problemim var beynimin de bildiği hiçbir şey yok. ama buna rağmen inat ediyorum iki kere aynı döngüler bitti dusunemiyo zorlama demelerine rağmen düşündüm çünkü bı süreçten geçmeme izin verdim en sonunda belki hâlâ dusunemiyom ama elimde kalan tek şey bitmiyor hisis oldu ölecek biri dahi olsam kendimi bilerek en gerçek hissimle kalmak istedim en sonunda. hani geliş gerçekleri gor diyenlere inat iki kere düşünememe rağmen dusndum ilki zaten bilgi toplamak üzerine idi onlar bile mezun olunca uçtu gitti. sonra bilgileri bile tutmadığımu fark ettim fark ettirdiler çünkü. simdk bidaha düşündüm bu biraz tamamlanma hissi verdi ama bu sefer de geçmişte ifade edemediklerimden veya genel bı algılama probleminden hayatı algılama sorunuyla birleşti üzerime çöktü mesela ben zamanı bile algilayamyorum hep eksik hissettim kendi haaytim da eksik ama vardıgim tek his gerçek eminim gerçek olmak zorunda çünkü bitmedigini hissettim en azından

Sebebi insanların dışlamasi robot engelli insan değil gibi bakması

En sonudna sevgi aramayı da bıraktım zaten arkadaş aramayı da sadece son hisse odaklı kaldım ne yapacağım bilmiyorum

Okb de olabilir asperger sendromu da olabilir her şey olabilir ama ben yoruldum yani bu his sadcee en basitinden bu hisse odakliyim ama ona da anlam veremiyorum buraya gelene kadar insanlar bı şeyler yaşatıp ilgilenne kadar daha da soyut düşünceler icindeyidim bu hislere bile "kalıntı" derdim duygularımı bile tanımazdim.

Aslında kritik olmak zorunda değil çünkü okul bitti üni bitti evdeyim uğraşan eden yok rahatım ev işi bile yapmiyorum şimdilik ama hobilerimin önüne bu bitmiyor hissi geçti. zaten hobileeimi yaparken de birsuru düşünce ile uğraşmistim şimdi ise önüne yine geçtiler.

Evet yasayamadim ve de insanlar da korktu saygı duyup uzak durdu ama bu anlaşamadıkları için eminim inatçı içine kapanık diye en içine kapanık dindar kız bile bıraktı beni sessizce hem de
Okadar iletişim kurmak istedim. mesela küçükken arkadaşlarım çağırınca da kaçardim bidaha cagirmayin diye
Annem de böyle birisi biraz ondan. aklimi sorgulamayi bıraktım bilgisayar bagimllini geçirdim hayatta öyle kalka dahi olsa erkekler ile konuştum, kizlar zaten hep bıraktı tek laf etmeden. yani uzak kaldım ama sebebini bile bilmiyordum kendimi geliştirinxe anladım ama hala düşünmek istemiyorum ahmagim işte napayım üstüne buyuk sorunlar var belli ki keşke sadece ahmak normal biri olsaydim ozaman bari olsa en azidnany yaşardım yani.

şu an sadcee okbsine takılı kalmış tek bulduğu his ise bitmiyo olan biriyim. olum bile saçma iş güç de yok napcam bilmiyorum anlasilmamislik yasanmamislik. ne olmam gerektiğini toplumdan uzak kalınca anladım. uzaklasip düşünmek bende alışkanlık haline geldi. sonradan anlardin şeklinde yaklaştılar onu bile hakaret algıladım. azicik yaklaşani sevdim tapıyor dediler. inancimi da aldılar sonra böyle bıraktılar kendim de düşündüm inancım cidden yok Allah'a ölümü bile anlamiyom Allah'a nasıl inanayım? okadar ölümden döndüm hala anlamiyom üstüne garantici ve inatciyim aglayamiyorum bile.

İnsanlar geçmişi geride bırakırken ben beni neden biraktiklarini algilamaya çalıştım

Yani huzursuzluk aslında sadece huzursuz oldukça kaçtım onlar üstüme geldi öncekiler hiç gelmedi direkt gitti ben kendimi anladım , hep kendi benliğimi korumak istemisim her cümleden belli ki ama en sonunda alıştım. Sadece bitmiyor hissi ve hobilerim kaldı

Bu kendine hakim olmak iste zaten ama insanlar öyle iğneleyici öyle iğrenç ki ben Pes etmezdim sen olsam deyip yine de robot engelli demeye devam ettiler bu karmaşayı anlarken vaktim geçti onları anlama çabasını da seviyorum sandıkm

Sonra daha da kaçtım onlar da kaçtı

Uğraş arada ev işi yapıyorum tabiki ama okadar soyutladim ki kendimi ev işi bile bu düşüncelerime engel olmuyo sanki beynim ev işini bile ön sıraya koymuyor öncelik o bitmiyo hissi olmuş

Yani zihnim önce bitmiyo hissine odaklı çünkü en pratiği o. onceden çok saçma şeyleri çözmekle oyalanmisim. kendimde kalacağım diye. Şu an mesela hayatin içinde akışta olmak için önce zamanı çevreyi algılamak gerekir zihnim bunu biliyor çünkü cevreme bile çok bakmadım ama bunu çözemiyorum şu an evde aynıkaldim ne hayatı çözmek bitiyor ne de o hızlıca bitmiyor hissini cozeyim hissi bitiyor hiçbiri bitmiyor. neden bu muameleyi gördüm onu anlamak bile bitmiyor az düşünüyorum sanildim onu anlamak bile bitmiyor. engelli denme sebebi genel kaçıyorum diye dediler bunu biliyorum ama hayatıma da demis oldular bunu bilerek yaptilar ben ise yardım mi ediyorlar diye hala ayirt etmekle uğraştım daha da iftira attılar. hayat basitçe o anki iletişim olmalıydı ona bile engelli dediler. hep ne anlık ne genel anlaşılmadgim için birikti böyle çözülmeyen bı yumak haline geldi

Genel kaçan anlık kaçan biriyim küçüklükten beri her şeye engelli dediler ama ben hissettim yaşadım. dusunmeyi belki geç öğrendim ama bunlar önemli değil artık

Zaten kacmami anlamiyolar diye de böyle oldu. bunu anlayan da üstüne koydu bilerek hem de şimdi her şeyi anladım ama sadece bitmiyor hissi hala var o neden bilmy cozmek yetmiyor işte.

Ben yokum isre çocuk da yok trajikomik yani o yüzden her şey ağır geliyor ama aynı zamanda. Korunuyorum gibi de geliyor