Bazen bir ilişkinin, arkadaşlığın, işin hatta bir alışkanlığın bize iyi gelmediğini gayet iyi biliriz ama yine de bırakamayız. Sizce insanı orada tutan şey sevgi ve bağlılık mı, değişim korkusu mu, yoksa alışkanlığın verdiği güven mi?
İnsan neden kendisine iyi gelen şeyleri değil de, alıştığı şeyleri seçmeye devam eder?
Konfor alanı deniyor buna. Değişiklik risk getirir beyin bunun farkındadır. Değişiklik bilinmeyen koşullar sağlar ve insan bilmediğinden korkar... Sarmal gbi iç içe sebepleri var.
Ya daha kötü olursa korkusu apayrı... Kaygıyla karışık bı his verir
İnsan zihni mutluluktan ziyade bildiği ve öngörebildiği durumları tercih etme eğilimindedir 🧠. Zihnin en büyük arzusu hayatta kalmaktır ve belirsizlik, ne kadar güzel olasılıklar barındırsa da tekinsiz hissettirir. Dolayısıyla o döngüde kalmamızı sağlayan şey sevgi değil; bilinen acının, bilinmeyen huzurdan daha güvenli gelmesidir 🔍. Değişim korkusu bizi tanıdık konfor alanımıza hapseder. Şu an seni zorlasa da vazgeçmekte zorlandığın o tanıdık durum ne? ✨