Sosyal hayattan tamamen kopmam normal mi, psikolojik rahatsızlık belirtisi olabilir mi?

Karakter olarak utangaç, ciddi biriyim. Çok yakınlarıma karşı böyle değilim. Sıcakkanlı, çok konuşan, hatta şaka ile bazen bezdiren biriyim ama diğerlerine karşı sert ve ciddiyim, benden çekinirler. Utangaçlık etkisiyle anksiyetem vardı, birkaç senedir baya azaldı ama biraz var. Liseden sonra sosyal ilişkilerim dibe vurdu. Tek bir arkadaşım yok 6 senedir. Arayanım, soranım yok. Full evdeyim. Hiçbir şeye tahammül edemiyorum. Birinin bana sorduğu soru bile batıyor bana. Misal dayım sabah beni görüp "Ne yapıyorsun" diye sorup sırıtıyor. Ona "e***nin şeyi, görmüyor musun çay içiyorum" diye cevap vermek istiyorum. Misafirliğe gittiğimde şen şakrak sohbet ettiklerinde uyuz oluyorum, eşlik etmek istemiyorum. Her şeyden kaçmak istiyorum. Kendi içime çekilip ilgi alanlarıma odaklanıyorum sadece. Mecbur kalınca insanlarla sohbet ediyorum, kendimi ifade ediyorum bunda sorun yok ama istemeyerek yaptığım için dışarıdan çok sert görünüyorum onlara. Alınıyorlar haklı olarak. Eskiden de utangaçtım ama insanlarla tanışıp zamanla samimi olabiliyordum. Şimdi hiç yok. Misal bunu okuyan sizler benimle 10 dk takılsanız bir daha selam vermezsiniz. Psikolojik rahatsızlığım mı var analiz edemiyorum, ikizim psikolog misal. Ona kendimi açamıyorum - kimseye açamıyorum zaten -.

Böyle olmayı seviyorum ama bir yandan da rahatsızım. Çünkü 26 yaşına geldim ve herkes çevresiyle güzel anılar biriktirirken ben hiçbir şeye ortak olmak istemiyorum. Fikirlerinizi, varsa önerilerinizi bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.