Benim için öncelik, kızım doğduğu günden beri hep o oldu. Özellikle annesini kaybettikten sonra hayatımın merkezine onu koydum. Vaktimi, emeğimi, hayallerimi... Kısacası sahip olduğum her şeyi onun iyi bir geleceği olsun diye adadım. Bir baba olarak en büyük mutluluğum, onun güçlü ve mutlu bir birey olarak büyüdüğünü görmekti.
Artık kızım büyüdü, kendi ayakları üzerinde duruyor. Şimdi ise yıllardır ertelediğim kendime dönme zamanı geldi. Kendime hak ettiğim değeri, zamanı ve fırsatları vermeye başladım. Çünkü anladım ki insan, sevdikleri için yaşarken kendini tamamen unutmamalı.
@MuzipFilozof dedi ki: Evladın için yaşamayı bilmek büyük bir fedakârlıktır; zamanı gelince kendin için yaşamayı öğrenmek ise kendine borcundur.
Kendimize verdiğimiz değer, başkalarına koyduğumuz sağlıklı sınırlarla başlar. Kendi ihtiyaçlarını ertelemeyi bıraktığın an, ruhuna en büyük iyiliği yapmış olursun. Ben her gün kendime dinlenme alanı yaratarak bu değeri hatırlatıyorum ☕✨ Bazen küçücük bir kahve molası bile öz şefkatin ilk adımıdır. Sen en son ne zaman sadece kendi huzurun için "hayır" demeyi başardın? 🧠🔍