Eşim öfkesini aileme yansıtarak beni yumuşak yerimden vuruyor, psikolojide bunun bir adı ve başa çıkma yolu var mı?

Eşimle 5 yıldır evliyiz. Bana her kızdığında veya ne zaman kavga etsek, öfkesini bir şekilde anneme ve babama yansıtıyor. Örneğin bugün annemle babam yemeğe geldiler. Eşimle üç gün önce kavga ettiğimiz için bugün onların yüzüne doğru düzgün bakmadı, neredeyse hiç konuşmadı. Suratı asık bir şekilde, zorla yemek hazırlıyormuş gibi davrandı. Ben bile bu durumdan çok rahatsız oldum; annemle babam kim bilir ne kadar rahatsız olmuşlardır.

Daha önce de bu konu yüzünden defalarca tartıştık. Ona sürekli, “Bu insanların hiçbir suçu yok. Aramızdaki problemleri neden onlara yansıtıyorsun? Onlar bizim misafirimiz, en azından güler yüzlü davran.” diyorum. Ama ne söylesem nafile, aynı şeyi tekrar tekrar yapıyor.

Aslında annemle babamın bize gelmesini istemiyor. Gelirlerse de adeta, “Ben böyleyim, gelecekseniz buna katlanacaksınız.” tavrı sergiliyor. Biz onlara gittiğimizde de benzer şekilde davranıyor; gülmüyor, sohbete katılmıyor, hatta zaman zaman beni bile görmezden geliyor.

Fakat kendi annesiyle babasına gittiğimizde davranışları tamamen değişiyor. Bana karşı özellikle ilgili ve iyi davranıyor. Sanki ailesinin gözünde kendisi ve evliliğimiz hakkında iyi bir imaj oluşturmak istiyor.
Bir keresinde ağzından şu söz kaçtı: “Onlar da benim yaşadıklarımı yaşasın.” Buna benzer bir şey söyledi. Bu sözünden, bana olan kızgınlığını annemle babama yansıttığını ve onların da rahatsız olmasını istediğini düşündüm.

Böyle bir düşünce yapısına ve karaktere sahip biriyle nasıl başa çıkabilirim? Üstelik neredeyse hiçbir zaman özür dilemiyor. Bu yüzden artık konuşmanın da bir anlamı olmadığını düşünmeye başladım. Çünkü onun gözünde her zaman suçlu olan benim, kötü olan benim. Kendi davranışlarında ise bir problem görmüyor.