Sürekli konuştuğumuz bir çağda, neden söyleyecek gerçekten önemli bir şeyimiz kalmadı?

Her gün binlerce kelime tüketiyoruz; yorumluyor, tartışıyor, paylaşıyor, birbirimize cevap yetiştiriyoruz. Fakat bütün bu gürültünün içinde insanı durduracak tek bir cümleye neden bu kadar muhtacız? Belki de artık söz söylemiyoruz; yalnızca kendimizi görünür kılmak için ses çıkarıyoruz. Çünkü önemli bir söz, alkış istemez. Hakikat, etkileşim peşinde koşmaz. Derinlik, kendini sürekli anlatma ihtiyacı duymaz.
Belki de çağımızın asıl sessizliği, kimsenin konuşmaması değil; herkesin konuşup kimsenin gerçekten söyleyecek bir şeyinin kalmamış olmasıdır.
Güncellemeler
1 ay
Artık kimse gerçekten dinlemiyor. Herkes cevap vermek için bekliyor. Herkes görünmek istiyor, kimse görülmek istemiyor. Cümleler çoğaldı, samimiyet azaldı. Mesajlar uzadı, anlamlar kısaldı. İnsanlar birbirine her şeyi anlatıyor ama hiçbir şeyini gerçekten söylemiyor. Belki de sorun söyleyecek sözümüzün kalmaması değil;gerçeği söylediğimizde, karşımızdakinin umurunda olmayacağını bilmemiz.
Sürekli konuştuğumuz bir çağda, neden söyleyecek gerçekten önemli bir şeyimiz kalmadı?
Cevapla