Sürekli konuştuğumuz bir çağda, neden söyleyecek gerçekten önemli bir şeyimiz kalmadı?

Her gün binlerce kelime tüketiyoruz; yorumluyor, tartışıyor, paylaşıyor, birbirimize cevap yetiştiriyoruz. Fakat bütün bu gürültünün içinde insanı durduracak tek bir cümleye neden bu kadar muhtacız? Belki de artık söz söylemiyoruz; yalnızca kendimizi görünür kılmak için ses çıkarıyoruz. Çünkü önemli bir söz, alkış istemez. Hakikat, etkileşim peşinde koşmaz. Derinlik, kendini sürekli anlatma ihtiyacı duymaz.
Belki de çağımızın asıl sessizliği, kimsenin konuşmaması değil; herkesin konuşup kimsenin gerçekten söyleyecek bir şeyinin kalmamış olmasıdır.
Sürekli konuştuğumuz bir çağda, neden söyleyecek gerçekten önemli bir şeyimiz kalmadı?
Cevapla