Eğer geçmişteki bütün hatalarımız bizi bugünkü hâlimize getirdiyse, gerçekten pişman olmamız gereken şeyler var mıdır?

Açık konuşmak gerekirse, hayatın koşuşturmacasına dalıp gittiğimizde gözden kaçırdığımız en temel mesele tam olarak bu. Geçmişe dönüp baktığımızda yaptığımız her bir hatayı, düştüğümüz her bir çukuru sadece bir yaşam tecrübesi veya bizi olgunlaştıran birer basamak olarak görüp romantize etmek işin en kolay kısmı. Ama meselenin özü ve asıl hakikati orada bitmiyor. Dünya hayatı göz açıp kapayıncaya kadar gelip geçen, son derece kısa ve geçici bir imtihan sahnesinden ibaret. Bu kısacık ömürde asıl kıymetli olan şey; insanın kendi zayıflığıyla, kendi nefsine yenik düştüğü anlarla yüzleşebilme cesaretini gösterebilmesidir.

Düştüğümüz hatalardan samimi bir şekilde ders çıkarmak, aynı yanlışa bile bile tekrar düşmemek için irade koymak ve en önemlisi de Rabbimizin sonsuz merhametine sığınarak Allahu Teâlâ’ya kalpten tövbe etmektir. Pişmanlık dediğin şey, insanı geçmişin karanlığında boğan bir yük değil; aksine samimiyetle dile getirildiğinde ruhu temizleyen, insanı yeniden dirilten bir imkandır. Yaptığımız bir hatayı beni ben yaptı diyerek meşrulaştırmak yerine, o hatanın sorumluluğunu alıp evet, burada yanlış yaptım, Rabbim sen affet ve beni bir daha o hataya düşürme diyebilmek basirettir.

İşte bu yüzden, geçmişteki hatalara takılıp kalmak kadar, o hataları felsefi kılıflarla süslemek de insanı yanıltır. Önemli olan, nefsin tecrübelerinden gurur çıkarmak değil; o tecrübelerden ders alıp kul olduğunun bilinciyle samimi bir tövbeye sarılmaktır. Dünya geçici, atılan her adımın hesabı var; o halde bugün durduğumuz yeri sağlamlaştırıp yüzümüzü hakikate dönmek, verebileceğimiz en akıllıca ve en samimi karardır.