Bazen bir insanla ilk kez karşılaşırsın ama sanki hayatının bir yerinde onu çok önceden tanımışsın gibi gelir. Ne geçmişini bilirsin ne hikâyesini… Yine de o tanıdıklık hissi nereden gelir?
Sizce bu sadece zihnin bir oyunu mu, yoksa bazı insanlar bize gerçekten yabancı değil midir?
Bazı insanları neden hiç tanımadan tanıyormuşuz gibi hissederiz?
Kişilik & Karakter konusunda 12,4b cevap paylaştı.
Bazen konuşma tarzı, mimikleri ya da verdiği güven hissi bize geçmişten tanıdığımız birini çağrıştırıyor. Bir de bazı insanlarla daha ilk anda sohbet zorlanmadan akıyor, yanında kendini açıklama ihtiyacı duymuyorsun. O tanıdıklık hissi biraz benzerlikten, biraz da aradaki doğal uyumdan geliyor.
Bazı insanlar da öyle yüksek bir empati ve etkileyicilik yeteneği var ki bize böyle hissettiriyor bu da çok doğal bir şey aslında empati insanı etkileyici yapar duygusal zeka ve karizma. Eğer şansın yaver gider de ruh eşine denk gelirsen bunu hissetmen çok doğal. Onu sanki yıllardır tanıyor gibi hissedersin çoğu zaman olaylara aynı tepkileri verirsin çoğu zaman cümleleriniz bile birbiriyle çakışır aynı cümleleri kurarsınız. Ondan öncesini hızlıca unutursun sanki yıllardır sadece o vardır hayatında ve gözlerine baktığında bu tanıdıklığın yüzyıllardır sürdüğünü hissedersin. Belki paralel evrende başka bir zaman diliminde başka iki bedende yine bu iki ruh birbirine denk gelmişlerdir ve bedenleri ölene kadar birbirlerine aşık güzel anıları olmuştur. Bu aşinalığı ancak öyle tarifleyebilirim.
Sadece tanıdık gelme hissinden ötede bazı şeyler. Bazı insanların ruhunu hissediyorum acı çektiğini bile duyduğum oldu. İçsel dünyam biraz tuhaftır bazı karşılaşmalardan özellikle kaçarım, çünkü dokunduğumuzda yanacağını görebiliyorum.
İç sezilerim oha dedirtecek kadar güçlü olabiliyor. Özellikle bazı anlarda inanılma açılıyor. Hatta geçenlerde biri şey demişti sohbet arasında bazen senden ürküyorum, Mentaliste ki adamla konuşuyor gibiyim içimi okuyorsun demişti. Ürkme konusunda ona kızamam haklı ;)) Evet senin de belirttiğin empat yeteneği olmayan birinin böyle güçlü hissiyatları olması beklenemez.
Anlamaya çalışmak ve iç dünyanda durmadan sorgulama yapman gerekiyor. Bir tepki verildiğinde ya da başkası verdiğinde olaylar bititğinde bunu neden böyle dedi/dedim diye derinlemesine indiğinde aslında analiz etmek becerin artıyor tepkilerin psikolojik etkisini süzen beyini aktif ediyosun.
Bazen isimlerini söylemeye gerek kalmaz. Kim olduğunu, insanın hayatında bıraktığı iz ele verir. Ben de ‘o insanlar’ derken, kim olduğunu kendisinin anlayacağı kişileri kastettim
görseldeki siyah fon ve gold yazılar tam bu gizemli havayı yansıtmış. bence bu tamamen enerji ve aura uyumu, bazılarının duruşu ya da bakışı bize geçmişteki güvenli alanlarımızı hatırlatıyor ve ruhumuz o frekansı direkt yakalıyor.
Bence ikisi de mümkün. Zihnimiz bazen bir bakışta, seste ya da tavırda geçmişten tanıdık birini hatırlatır. Ama bazı insanlar da ilk karşılaşmada garip bir yakınlık hissettirir. Belki mesele onları daha önce tanımak değil, onlarda kendimize tanıdık gelen bir şey bulmaktır.
Ruhsal alemde yani Bezm-i elest ten tanıyoruz. Bu dünyada karşılaşınca bir hatırlayış bir yakınlık hissediyoruz. Sıradan bir durum sanıyorsanız yanılırsınız.
İki kişi arasında iletişim ve kendinde ihtiyaçlarınla alakalı sonrasında bir yabancı olursun o kadar anlamsız gelir ve anlamazsın zaten sonrasında bir daha kimseyi tanımadan tanıdığını iddia edemez hale gelirsin