İnsanın konuşacak bir anlayanı olmaması zor değil mi?

​Zor olan yalnız kalmak değil ki; zor olan anlatıp anlatıp anlatılamamak. Mesele sadece konuşmak ya da ses çıkarmak değil yani... Bazen avazın çıktığı kadar konuşursun ama karşındaki anlamak istemiyorsa kelimelerin hiçbir hükmü kalmaz.

​Bence işin en büyülü ve mükemmel kısmı, tek bir kelime bile etmeden anlaşabilmek. Sadece gözünün içine bakıp senin ne hissettiğini, neye yorulduğunu anlayan biri olması... İnsan bazen çenesini yormadan, kendini savunmak zorunda kalmadan, sadece susarak anlaşılmak istiyor.

​O yüzden ha hiç konuşacak kimsen olmamış, ha konuşup da duvarlara anlatır gibi anlatmışsın, ikisi de aynı kapıya çıkıyor. Asıl lüks de, asıl huzur da hiç konuşmadan bile seni duyabilen bir ruhu bulabilmekte.