Herkes beni suçluyor, neden kendimi savununca hemen agresif ve sorunlu oluyorum?

Ve Uğur Gök Bulut'un o güzel satırları tam da bu soru için yazılmış gibi...

"Ben değişmedim. Sadece; verdiklerimle aldıklarım, düşündüklerimle yaşadıklarım ve söylediklerimle duyduklarım arasındaki dengesizliği fark ettim. Neticede ben yine aynıyım. Sadece gözümü biraz daha açtım. Kimini geçmişin tozlu raflarına, kimini de yüreğimin en sevgi dolu yanına bıraktım. Hepsi bu kadar."

Bence insanın kendini savunmayı öğrenmesiyle agresifleşmesi aynı şey değil. Eskiden sustuğun için ezildiğini düşünüyorsun, artık sınırlarını korumak istemen çok doğal. Ama sınır koymakla herkese savaş açmak arasında da ince bir çizgi var.

Cemal Süreya'nın dediği gibi: "Ufukta bir çizgi vardır ya, işte oradayım artık. Ne yakın ne uzak..."

Her bakışı meydan okuma, her sözü saldırı olarak görmeye başladığında insan kendini savunmaktan çıkıp sürekli tetikte yaşamaya başlar ki işte seni bu çok yıpratır...

Güçlü olmak, herkese haddini bildirmek değil; ne zaman cevap vereceğini, ne zaman susacağını ve ne zaman oradan uzaklaşacağını bilebilmektir.

Bazen gözünü açmak gerekir, evet. Ama gözünü açtıktan sonra dünyadaki herkesi düşman görmemek de gerekir.

Çünkü bazen en büyük güç, karşındakini susturmak değil; sana ne kadar yaklaşabileceğine kendin karar verebilmektir.