Moralim bozuk psikolojik olarak çöküyorum ne yapsam?

İlacım yok ki sana reçete vereyim. İçim cayır cayır yanıyor yaşlar sızım sızım sızıyor gözlerimden

3 senedir çok fena 1 senedir kritik

O kadar uzun ki

Soru olarak paylaşmıştım. Detayına yazdığımı gönderiyorum direk

Hayatım boyunca erkeklerden uzak tutuldum. Sonra dediler ki hadi çık meydana bul birini. Üstümde acemilik var tabii. Balığa uç demek gibi bir şey bu. Ya da yıllarca bir kuşu fanusa koyup balık olduğuna inandırmak sonra da zamanı geldi uç demek… Hiç yakıştıramadım kendime birini, birinin beni sevebilme ihtimalini, biriyle ilişkiye başlama ve sürdürme durumunu… Sanki hep diğer kızların olayıydı bu. O kadar çok kişiyle tanıştırdılar ki beni. Ben ilişki nedir nasıl başlar bilmeyen ve aileler bildiği için utanıp devam edemeyen sadece mantıkla karar veren biri oldum. Kızmayın bana başlatamadım işte… İlerletemedim. Sanki bitmesiydi gereken. Yıllardır öğretilen… Birini sevdim. O da beni sevdi ama ailemin onaylamadığı biriydi. Olamadım… O da gerçek yüzünü gösterdi olmayacağını anladım. Ama içimdeki o şey kopmama izin vermedi bi türlü. Sonra kırdı geçirdi beni. Uzaklaştık. Ama bitemedik. 30 oldum. Artık daha çok farkındayım her şeyin. Tamam diyorum tanışacağım. Kestirip atmayacağım. Evleneceğim. Ama kimse yok şimdi de… Kuzenlerim var hep kimse yok hayatımızda diye yeminler eden. Biri evlendi🙂 Biri de yeminler ediyor ama biri var gibi yazı paylaşmış. Benden hoşlandığını sandıklarım evlenme teklifi etmeye başladılar sevgilileri varmış. Gözyaşlarım durmuyor. Bana kızmayın olur mu…

Evet biri demiş ki baba kelimesini duyabilecek miyim.. düşündümde hiç bir bebek anne diyecek mi bana… ağlıyorum