İnsan gerçekten kendini kaybeder miydi? Yoksa bir gün aynaya bakıp tanıdığı kişiyi göremediğinde mi başlardı kaybolmak?

Bence insan bir anda kendini kaybetmez. Bu, fark edilmeden yaşanan uzun bir süreçtir. Kırgınlıklar, hayal kırıklıkları, verilen tavizler ve susulan cümleler insanı yavaş yavaş değiştirir. Gün gelir aynaya baktığında yüzü aynıdır ama içindeki o tanıdık his eksilmiştir. İşte o an "Ben ne zaman bu kadar değiştim?" diye düşünür.

Ama bana göre kaybolmak her zaman kötü bir şey değildir. Bazen insanın eski hâlini geride bırakması gerekir. Çünkü yaşadıkları ona yeni şeyler öğretir, daha güçlü olmayı, daha dikkatli güvenmeyi ve sınır koymayı gösterir. Bu yüzden kendini yeniden bulduğunda eskisinin aynısı olamaz. Zaten olmaması da gerekir.

Asıl önemli olan, değişirken özünü tamamen kaybetmemektir. Vicdanını, karakterini ve iyi niyetini koruyabiliyorsan, aslında kaybolmuş değil; sadece hayatın seni olgunlaştırmasına izin vermişsindir. İnsan bazen aynada eski hâlini göremez ama bu, kendini tamamen kaybettiği anlamına gelmez. Belki de aynadaki kişi, yaşadıklarından ders çıkarmış ve yeniden ayağa kalkmayı öğrenmiş hâlidir.