Sizce en ağır yalnızlık, etrafında kimsenin olmaması mı; yoksa seni kimsenin anlamaması mı?

Bence en ağır yalnızlık, etrafında kimsenin olmaması değil; seni kimsenin anlamamasıdır. Çünkü insan bazen tek başına son derece huzurlu olabilir. Ama kalabalıkların içinde, kimsenin seni gerçekten duymadığını, hislerini anlamadığını fark ettiğinde işte o zaman yalnızlık bütün ağırlığıyla omuzlarına çöker. Fiziksel yalnızlık bir gün biter; anlaşılmamak ise insanın ruhunu sessizce yorar.

Hayat bana şunu öğretti: İnsan çok kişi tarafından sevilmekten önce, bir kişi tarafından gerçekten anlaşılmayı ister. Çünkü anlaşılmak, sadece sözlerini duymak değil; suskunluğunu bile okuyabilmektir. Bana göre gerçek dostluk da, gerçek sevgi de tam burada başlar. Seni değiştirmeye çalışmadan, olduğun gibi anlayabilen insanlar hayatın en büyük nimetlerinden biridir.

@MuzipFilozof der ki: Kalabalıklar yalnızlığı bitirmez; bazen tek bir anlayan insan, koca bir dünyaya bedeldir.