İyilik yapınca neden suistimal ediliyoruz, iyi insanların sınırı nerede olmalı?

Bence sorun iyi olmak değil, sınır koyamamak. Bazı insanlar iyiliği nezaket olarak görür, bazıları ise sınırsız kullanım hakkı sanır.

İyi insan herkese kapısını açan değil; kime, ne kadar açacağını bilen insandır. Merhamet güzeldir ama sınırı olmayan merhamet, çoğu zaman önce iyi insanı yorar. İyilikten vazgeçmem, ama iyiliğimin suistimal edilmesine de izin vermem.

İyi insanlar, kendilerine zarar verip incitmek isteyen insanlara karşı tavır almadığı sürece değişmez bu durum.

İnsanın her şeyi yapabilecek bir varlık olduğu unutulmadan kendi sınırını belirlemeli.

İyilik yapacağımız insanı seçmiyoruz, seçemiyoruz. Arkasında ne saklıyor bilemiyoruz. Rahmetli ninemin bir sözü vardı "Sütü pise iyilik ettiysen onun şerrinden sakın" Kabahat bizde değil ama nanköre denk geliyoruz.

İyilik eden iyilik bulur, suistimal eden kendi karakteridir yapacak bir şey yok

Bıçak gibi olun sırtı kör ağzı keskin (bunu da şimdi uydurdum evet)

Hiç kimseye dönüp sana kötülük yapmasını gerektirecek büyüklükte iyilik yapma Al sana ölçü

İyi olana tahammülü olmadığı için bunu yapabileni de çekilmiyor.
İnsan çok iyi gamsız olursa önünde düşenide kaldırmaz hatta üstüne basar.

İyi insanlar her zaman kullanılır

İyilikten maraz doğar diye boşa dememişler

Çok iyilik zehirliyor demekki