Benim halim ne olacak, böyle geçip gidiyor ömrüm. Bir şey söyle?

Arkadaşlar yaş 34. Bekarım. Az şeker de var, kiloluyum. Ailem, işyerindekiler sürekli kilodan ve evlilikten bahsediyor. Haklılarsa Allah beni ıslah etsin, haksızlarsa Allah dengeli insanlarla karşılaştırsın. Sürekli bahsediyorlar. İş yerinde de birkaç kişiyle aram iyi değil. Fırça atıyorlar, laf sokuyorlar. Belli bir yaştan sonra bence çekilmez. Annem çok çekişen biri. Müdür çok sıkı biri. Bir müdür yardımcısı daha var ve herkes bana onu kimse çok sevmez diyor. Bana gelip arada laf ediyor. Müdür için de kaba, kibirli bazen iyi aslında yapısı öyle diyorlar. Arada kaldım çünkü ne başım ne işsizim. Personelim. Belki hayırlısı bu ama sürekli emir almak artık ne bileyim. Hele zorbalayan kişilerden emir almak. Ortalık zaten leş. Açıklık saçıklık, adalet yok. Valla garip hissediyorum. Günler, haftalar uçuyor. Düğün yapamadık. Bir yandan da çok mutlu olan düzgün insanları görüyorum. İş çıkışı falan dolaştığımda çok yalnız hissediyorum. Hafta sonu komple öyle zaten. Azınlıklar tabi. Bir yaştan sonra aile, ev, araba, çevre yoksa sürünürsün. Yalnız olmuyor, arkadaşsız olmuyor, arabasız olmuyor. Kötü insanlarla, dengesiz-patavatsız insanlarla olmuyor. Peygamber ne buyurmuş; aile, ev, binek ve iyi kimselerle olmak saadetten demiş. Valla sadece işim var. Adam gibi adam çok az tanıdım. Ne biçim dünya… Boşuna lanetlenmemiş bu dünya.

Allah ıslah etsin. Dua eder, burada beklerim. Allah tüm dertlerimize deva, günahlarımıza af versin.