Eğer hafızanız silinseydi, sizi çok seven insanlar yine sizi sever miydi; yoksa sevdikleri şey aslında sizin hatıralarınız mıydı?

Çoğumuz "Beni beni olduğum için seviyor." diye inanmak isteriz. Oysa biraz cesaret edip düşününce insanın içine rahatsız edici bir soru düşüyor: Acaba beni mi seviyorlar, yoksa benimle yaşadıkları güzel anıları mı?

Bir gün bütün hatıralarım silinse... Kızgınlıklarımı, fedakârlıklarımı, verdiğim sözleri, tuttuğum elleri, birlikte güldüğümüz o anlamsız anları unutsam... Ben yine aynı ben olur muydum? Daha da önemlisi, onlar beni yine aynı gözlerle görür müydü?

Belki de sevgi, sandığımız kadar kişiye değil; birlikte yazılmış hikâyeye bağlıdır. İşte insanın canını acıtan taraf da bu... Çünkü bazen "Beni kaybetmekten korkuyor." sandığımız insanlar, aslında bizimle kurdukları geçmişi kaybetmekten korkuyordur.
Ve insan o zaman kendi kendine şu cümleyi fısıldıyor:

"Eyvah... Demek ki bazı sevgiler, insanı değil; onun bıraktığı izi seviyormuş."