Kibar olmanın zayıflık sanıldığı bu dünyada sınırlarınızı nasıl koruyorsunuz?

Kibar olmayı zayıflık sanan bir kitle var, evet, ama bence asıl acizlik nezaketten ve karakterden mahrum kalmaktır. Ben hayatımda çoğu zaman insanların ne dediğine, hakkımda hangi etiketi yapıştırdığına değil; Allahü Teâlânın ne dediğine, O’nun emirlerine bakmayı tercih ederim. Kulun terazisi her zaman şaşar ama O'nun adaleti asla şaşmaz. Şöyle hafifçe gülümseyip içimden diyorum ki: "Beni zayıf gören o çok bilmişler, bir gün öleceklerini hatırlasınlar." Gerçekten, günün birinde musalla taşına yan yana yattığımızda o kibirli güç gösterilerinin ne hükmü kalacak? İşte bu hakikat insanı hem cesur yapıyor hem de asil bir sakinlik veriyor. Kimin ne sandığı kendi sığlığıdır, beni hiç bağlamaz.

Bildiğimden şaşmam ben.
Gerektiğinde kibar , gerektiğinde kırmızı çizgiyi göstermesini bilen biriyim.
Gerekirse masaya da yumruğumuzu da vurmasınıda biliriz ama öyle herkes gibi esip gürleyerek değil.
Tabi şiddeti hakareti arzulayanlar , bununla tatmin olanlar , bu davranıştan hoşlananların bunu anlayabilmesi mümkün değil.
Gerçi bekliyor musun diye sorarsan.
Katiyen.
Herkes kendine yakışanı yapar.

Kibar olmak çoğu zaman yanlış okunuyor; insanlar onu “hayır diyememek” ya da “kendini savunamamak” sanabiliyor. Oysa asıl fark şurada başlıyor… kibarlık bir tavırdır, sınır koymak ise bir duruştur…

Sınırları korumanın yolu da sertleşmek değil, netleşmektir.

Valla genelde kibar biriyim bilen bilir.. nezakete önem veririm.. ama beni sosyal hayatta tanıyanlar bu hallerimi pek zayıflık görmezler.. tanimayipta görenler ise öğrenirler.. iyi bir öğretmenim bu konuda :))

Kibar olmak zayıflık değil sınır koymak sessiz bir güçtür. Ben nezaketle yaklaşırım ama çizgimi aşan olursa, tebessümümden önce duvarımı görür. Çünkü gerçek güç, bağırmakta değil, gerektiğinde susup sağlam durmaktadır.

"Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir."

Nezakette, kötek te bizden sorulur. Kim , hangi dilden anlarsa...