Neden " kötüler daha mutlu ve hep kazanır" gibi bir algı var🤷‍♀️?

Sosyal medyada, haberlerde ve sohbetlerde bu algı çok yaygın. İyi niyetli insanlar çabalarken, “kötü” olarak gördüğümüz tipler daha mutlu, zengin ve güçlü görünüyor. Bu algı nereden geliyor, gerçek mi yoksa zihnimizin bir oyunu mu?

En büyük etken medya ve popüler kültür. Dizilerde ve filmlerde kötü karakterler karizmatik, zeki ve genellikle kazanan taraf oluyor. Breaking Bad’teki Walter White’a bile sempati duyuyoruz. Gerçek hayatta kuralları hiçe sayan iş insanları ve skandallar manşetlerde yer alıyor. İyi insanlar ise “sıradan” veya “kurban” rolünde kalıyor. Bu bombardıman, aklımızda “kötülük = güç ve mutluluk” algısı yaratıyor.
İkinci sebep hayatta kalma yanlılığı. Kötü yollarla yükselenleri görüyoruz çünkü onlar dikkat çekiyor. Ama aynı yöntemle deneyen milyonlarca insanın battığını, yalnız kaldığını pek fark etmiyoruz. Dürüstçe yaşayan binlerce insan ise sessiz sedasız mutluluğunu sürdürüyor.
Üçüncüsü kısa vadeli kazanımlar. Yalan söylemek, insanları ezmek bazen hızlı sonuç veriyor. Bu da algıyı güçlendiriyor. Oysa uzun vadede mutluluk araştırmaları gösteriyor ki, kalıcı mutluluk ilişkilerden, anlamdan ve iç huzurdan geliyor.

Acımasızca zirveye çıkanlar dışarıdan parıltılı görünse de çoğunlukla yalnız ve mutsuz oluyor.

Kendi içimde de “Keşke biraz daha sert olsam” diye düşündüğüm oluyor. Çünkü empati ve dürüstlük enerji harcatıyor. Kötülük ise vicdan yükü olmadan daha kolay gelebiliyor. Ama bu büyük bir yanılgı. Gerçek mutluluk anlık zevklerde değil, kendinle barışık olmada. Vicdanını bastıran biri uzun vadede derin bir boşluk hissediyor.

Sosyal medya da işimizi zorlaştırıyor. Lüks hayatlar ve haksız kazançlar gördükçe kendi hayatımız sönük kalıyor. Oysa o parıltılı görüntülerin arkasındaki sorunları (uykusuzluk, güvensizlik, yalnızlık) sonradan öğreniyoruz.

Kötüler her zaman kazanmıyor. Tarihte pek çok zalim ya devrilmiş ya da korku içinde yaşamış. İş dünyasında dürüstçe büyüyenler de var, sadece sesleri daha az çıkıyor. Gerçekten mutlu insanlar genellikle anlamlı ilişkileri olan, başkalarına yardım edenler.

Benim tecrübem: Kısa vadede “kötü” yollar cazip olsa da bedeli ağır. Dürüstçe çabalamak ise geceleri rahat uyutuyor. Asıl zafer bu.

“Kötüler daha mutlu ve hep kazanır” algısı, medya çarpıtmalarından, kısa vadeli avantajlardan ve zihnimizin yanlılıklarından besleniyor. Ama derin baktığımızda gerçek kazananın vicdanını satmayanlar olduğunu görüyoruz. Kazanmayı para ve güç olarak değil, huzur olarak tanımlamak lazım.

Gerçekten mutlu olanlar etrafımda genellikle iyi olanlar. Gerisi sadece algı.
Hayat kısa. Kötülük kolay ama pahalı, iyilik ise değerine paha biçilemez. Bu algıyı kırıp kendi yolumuzu çizelim.

Kötüyü kendine örnek alanların çoğunlukta olduğu bir ortamda ne olabilir sizce.
Ama bütün bunlara rağmen herkes iyi olsun istiyor.
Her şeyi kötü olanla yapıp kendinin iyi olduğunu iddia ediyor , büyük bir kesim.
Bu nasıl bir uyuşmazlık ve dengesizlik.



Kötü kazandığı düşünülür.
Aslında iyi olan kazanır ancak iyi kazandığını göstermez.
Çünkü iyide gösteriş yoktur.
Gösteriş kötüdedir.
Çıkıpta siz ne istediğinizi bilmiyorsunuz dediğimizde de hakaretin ipin ucu kaçıyor.

Burada ki “kötü'ler” kelimesiden kinâye, kötülük sıfatını tanımlayan karakterler kimlerdir?

Şimdi burdakilerden hiçbir kimse demez ki ben kötülerden ve zâlimlerdenim ve kötülük kavramına ve tanımına uyuyorum. Bunu kimse demeyecektir ve herkes daimâ hak, adâlet mâsum ve mazlum suretinden görünecektir.

Ben ise şu inkâr edilemez hakikati şöyle ifade edeyim.

Eski zamanda antik mısırda yalnızca 1 tane firavun bulunuyordu. Şimdi ki zamanda ise milyarlarla mânevî ve mecâzî firavunlar her yerde bulunuyorlar ve birbiri içinde beraber yaşıyorlar. Fakat bunlardan hiçbir vicdan ve insaf sâhibi yoktur ki, kendisinde firavunların karekteri ve sıfatlarını taşıdığını izhar ve ikrar etmiyor ve daimâ gizliyorlar...

Kötüler hep kazanıyor gibi görünmesinin sebebi, kaybeden kötüleri değil kazanan kötüleri hatırlamamız. Haksızlık yapan birinin yükselmesi dikkat çekerken, dürüst insanların sessiz başarıları genelde fark edilmez. Ayrıca insanların gördüğü şey çoğu zaman para, güç ve makamdır mutluluk değil.

Hayat her zaman adil işlemese de, kısa vadeli kazanç ile uzun vadeli huzur aynı şey değildir. Bu yüzden mesele kötülerin hep kazanması değil, kazanan kötülerin daha görünür olmasıdır.

Bilmiyorum ama öyle değil. İşin gerçeği ise kazanıyorsa bile kesinlikle bir gün kaybedecek bunu da bilsinler

Kötüler daha mutlu görünür çünkü oyunu kuralına göre değil, kendi çıkarına göre oynarlar.

Bırak kazandı sansınlar ula

Sesleri daha fazla çıktığından