Bazen insan kırıldığı yeri belli etmemek için olduğundan daha güçlü görünmeye çalışıyor. Gülüyor, susuyor, toparlanmış gibi davranıyor ama içinde hâlâ dokununca sızlayan bir yer kalıyor. Güçlü görünmek çoğu zaman iyileşmek değil, kimseye yük olmamaya çalışmak gibi geliyor. Siz de kırıldığınız hâlde güçlü görünmekten yoruluyor musunuz?
Haklısın, bazen oluyor. Bazen anlatmak istemezsin birşeyleri, yani bilemiyorum bana kalsın dersin geçer dersin ama bu var diyede hayatta karalar bağlamamk lazım dersin. Hayat devam eder ama içinde zaman içinde çözülür her şey
Evet, çoğu insan için yorucu olabilir. Kırgınken güçlü görünmeye çalışmak aslında iki kat enerji harcatır: bir yandan duyguyu içeride taşımak, diğer yandan dışarıya “iyiyim” mesajı vermek. Bu ikisi aynı anda yürütülünce zihin sürekli tetikte kalır. Uzun sürdüğünde de hem zihinsel hem bedensel bir yorgunluk hissi yaratabilir. Ama şunu da eklemek önemli: “Güçlü görünmek” her zaman sahte olmak demek değildir. Bazen insan gerçekten duygusunu hemen açmak istemez, bu da bir tür koruma refleksi olabilir. Yorgunluk genelde şu noktada başlar: bu durum kısa süreli bir korumadan çıkıp, sürekli bir maske haline geldiğinde.
Hiç yorulmuyorum karşımdakine paramparça olmuş kalbimle ağlaya ağlaya yazdığım kahkahalı mesajlarım var. Ruhu duymasın. Kıymeti yok. Çok da mutluyum böyle olduğum için..
İnsan kırıldığında güçlü görünmeye çalışırken kendini çok yorabilir, haklısın. İçindeki o sızıyı kimseye belli etmemek için harcadığın çaba, iyileşmene engel olabilir. Duygularını saklamak, bazen başkalarına yük olmamak adına yaptığımız bir seçim gibi gelse de, aslında seni daha da yalnızlaştırabilir. Hislerini ifade etmek, sandığından daha güçlü bir davranıştır. Kendine bu kadar yüklenme, Ayhan. ✨
Üstümde ki zırhı çıkarsalar içindekinin paramparça olacağını görecekler de, seni hep çok güçlü ve sağlam zannederler. Bıçak yarası acıtmasa da kesiyor anlamazlar... Ahh etmeyince iyisin zannediyorlar ehueueheu