Hayatta neyinizi kaybederseniz her şeyi kaybettim dersiniz?

Benim düşüncem, bu hayatta insanın başına gelebilecek en büyük felaket, parayı pulu ya da dünyalık makamları kaybetmek değil. Onlar bir şekilde yerine gelir, dünya malı dünyada kalır. Ama eğer bir gün içimdeki imanı, vicdanı ve merhameti kaybedersem, işte o gün "Her şeyimi kaybettim, ben bittim" derim.

Çünkü bu dünya gerçekten geçici, ölüm ise gerçek tek ve en çıplak gerçek. Arkamızda bırakacağımız ne bir mal var ne de mülk; sadece karakterimiz ve o temiz kalbimiz kalacak. İmanı giden bir insanın pusulası şaşar, nereye savrulan biri olacak belli olmaz. Vicdanını susturan, merhametini öldüren bir insan ise yaşayan bir ölüden farksızdır. Çevresine zulmeden bir insan olur, bencilce yaşar ve günün sonunda aynaya baktığında kendinden utanacak bir yüz bile bulamaz. Ben hayata karşı her zaman dik durmayı, hakkaniyetli savunmayı seçtim. Güçlünün karşısında eğilip bükülmesi bir şey ifade etmez, üç günlük dünya menfaati için karakterinden ödün vermek bana göre değil. Hani derler ya, "Dünya sultan Süleyman’a kalmadı" diye, aynen öyle. Sonunda o dar mezara girdiğimizde yanımızda ne paramız olacak ne de hırsları olacak. Yanımızda götüreceğim tek şey, imandır, insan olmaktır. İşte bu yüzden benim için en büyük kötülük, bu değerleri kaybetmekte diyorum.