Ölüm düşüncesi karşısında sakin kalmak ve ölümden korkmamak mümkün mü?

Ölüm...

Kimine göre yok oluş,

Kimine göre sonsuz ayrılık,

Kimine göre bilinmez bir süreç,

Kimine göre ise bir sınav (gerçek iman sahibi Müslümanlar için)

Benim için ise sevdiğim bir lütuf, Allah'ın en güzel hediyesi.

Nereden çıktı bu hediye kelimesi de, di mi?

Peygamber Efendimiz der ki;

Dünya hayatı imanlı kişi için ıstırap ve cehennem gibi, imanı zayıf ve imansız kişi için cennet gibidir.

Ben de bu cehennem ve ıstırabını sanırım tattığım için ölümü bir kurtuluş ve hediye gibi görüyorum.

Zaten ehl-i sünnet bir Müslüman olduğumdan olsa gerek, yok oluş olamaz, Kur'an-ı Kerim'in de söylediği gibi sadece rüya kadar kısa bir dünya hayatı sona eriyor ama ruhumuz yaşamaya devam ediyor, ilelebet de yaşamaya devam edecek.

Sonsuz bir ayrılık da değil, herkes bütün sevdiği kişilere kavuşacak;

- Cennet ehli Peygamberine ve Peygamberler Peygamberine, kendi gibi Allah'ın razı olduğu diğer kardeşlerine,

- Cehennem ehli de Malik'e ve her türlü pislik, dışkı, lağım içeren yiyeceklerine.

Kim dünya hayatını nasıl yaşadıysa ona uygun olarak haşrolacak ve ona uygun yere gidecek.

Bilinmez bir süreç de değil, Kur'an-ı Kerim, Peygamber Efendimiz ve Evliyaullahlar bize ne olduğunu hep bildirmiş.

Aslında cennetlik kişiler bulunduğu ortamı da cennete çevirenler derim hep. Çevremize ve kendimize bakmamız yeterli ama objektif ve adil bir gözle...

Her canlı ölümü tadacaktır, ya acıyla ya tatlıyla ve

İnna Lillahi ve İnna İleyhi Raciun...

(O'ndan geldik ve O'na döneceğiz)

Hayır mümkün değildir Fatma hanım. Allah insanı içgüdüleriyle birlikte yaratmıştır ve bu her insan da aynı şekilde işler. Bunlardan birisi olan yaşama içgüdüsü ölüm düşüncesine karşı şiddetli bir direniş gösterir. Yani insan istese de ölümü dinginlikle karşılayamaz, ölüm korkusunu aşamaz. Bu az veya çok her insanda mevcuttur.

Fakat Yüce Yaratıcıya olan itikat ve teslimiyet insanı ölüm hakikatini olması gerektiği gibi kabullenmeye iter. İnsan neden var olduğunu, neden hayatta olduğunu, neden öldüğünü ve ölüm sonrası onu ne beklediğini Allah ve Resulünden öğrenmesi gerektiği gibi öğrendiğinde ölüm hakikati onun için problem olmaktan çıkar. Allah'ın emir ve yasaklarına uyduktan sonra da ölüm sonrası için ümitvari olur. Ölüm hakikati onu depresyona sürüklemez aksine ölümü hatırladıkça bu fani dünyada ki rolünü farkeder ve içine sindirir.

Ama her insan ölümden korkar ve ölümden hoşlanmaz. Bu Yüce Allah'ın insanlar için biçtiği kaderdir. Bütün insanları toprak altında tamamen eşitleyen şeydir ölüm. İmtihan vesilesi olarak dünyada yaşama motivasyonu elde etmesi için onu yaşama içgüdüsüyle donatır fakat ondan ölüm hakikatini kavramasını da ister. İnsan kapasitesi buna muktedirdir.

Ölüm düşüncesi karşısında sakin kalmak ve o korkuyu aşmak kesinlikle mümkün. Zaman zaman bu korku hepimizin kalbine düşüyor, bu çok insani bir durum ve bende de oluyor. Ama işin özü, ölümün aslında bir kaçış, bir son değil, ebedi bir hayatın başlangıcı olduğunu görebilmekte yatıyor. Önemli olan, ölümün ötesinde bizi bekleyen ahiret hayatına odaklanıp onun için samimiyetle çalışmak. İnsan bunu idrak edince, peşinden koştuğumuz dünya hayatının ne kadar boş ve geçici olduğunu çok daha iyi anlıyor. Bir de madalyonun diğer yüzü var tabii; şöyle bir düşününce, ölüm hiç olmasaydı bu dünya çekilmez bir hal alırdı, o da ayrı bir kötü olurdu. Ölümün varlığı hayata bir sınır çiziyor ve ona aslında anlam katıyor. İçimizi ferah tutup, bu geçici dünyayı bir imtihan yeri olarak gördüğümüzde, ölüm korkulacak bir karanlık olmaktan çıkıp huzurlu bir teslimiyete dönüşüyor.

İnsan, en çok kendi içinde esen rüzgârı susturabildiğinde gerçek anlamda dinlenir. Dışarıda kopan her fırtına, içerde kurulmuş bir sükûneti yıkmaya yetmez çünkü bazı kalpler, gürültüye değil derinliğe alışmıştır. Ve derinlik, her zaman sessizdir.