Annemi Seviyorum Ama Kendimi İfade Edemiyorum?

Arkadaşlar, benim biraz uzun bir sorum var. Akıl verirseniz çok sevinirim.
Benim çok iyi bir annem var. Gerçekten fedakâr biridir. Aramız iyi; güleriz, konuşuruz, her şeyi paylaşırız. Ama her şey iyiyken iyi. Onun dışında, bana sürekli söylendiği bazı konular oluyor. Diyelim ki ben bir kez bir şey söyledim; ikinci kez söyleyemiyorum, kendimi savunamıyorum, ifade edemiyorum. Sürekli uzatıyor ve söyleniyor.
Muhabbetimizin yüzde 80'i ya kızmakla ya da geçmişte yaşadıklarını anlatmakla geçiyor. Apartmanda yaşıyoruz, ikinci kattayız. Bina beş katlı ve artık konu komşu duyacak diye utanır oldum.
Her neyse, ben lisede ergenlik dönemimde arkadaş zorbalığı yaşadım. Dört sene geçti ama hâlâ aklıma geldikçe üzülüyorum. Aslında özgüvenli, mesleği yerinde ve öz saygısı yüksek biriyim. Ama insanlar acımasızdı. Huzursuzluk çıkaran arkadaşlarıma hep alttan aldım, idare etmeye çalıştım. Çünkü bir kez bir şey söylesem büyük problemler çıkacaktı.
Ama en sonunda şunu fark ettim: Sen idare etmeye çalıştıkça ve bir şey söylemedikçe insanlar daha da üstüne geliyor. Söylesem kimse alttan almıyor, susunca da üzerime geliyorlar. Artık hem aile içinde hem de insanlara karşı böyle şeyler yaşamaktan bunaldım.
Derdimi ve sıkıntımı dışarı atamıyorum. Az önce annemle de tartıştık. İlk kez derdimin kendimi ifade edememek olduğunu söyledim. Güya lafı, "Bu ailede kendini ifade edemiyorsan yazıklar olsun." noktasına getiriyor. Ama bilmiyor ki her şey iyiyken herkes iyidir. Önemli olan, kriz anında biri seninle aynı fikirde değilse onun fikirlerine saygı gösterebilmektir.
Bu arada yeri geldiğinde annemin tokatlarını da yedim çocukken. Çoğu kez ağlayarak uyurdum. Bir şeye kızardı. Tabii ki öyle döven, söven biri değil; çok fedakâr, canım anam. Aramızın iyi olduğunu söyledim zaten. Ama bu durumun biraz da benden kaynaklandığını düşünüyorum. Çünkü hep susuyorum, hep onu pofpofluyorum. "Sen iyisin, şöylesin, böylesin." diyorum. Geçmişte yaşadıklarının üstüne benimle de kötü şeyler yaşasın istemiyorum.
Ama ben de zor şeyler yaşadım. İnsanların içinde kendimi ikinci plana atıyorsam, sürekli idare etmeye çalışıyorsam bunun biraz annem yüzünden olduğunu düşünüyorum. Az önce de ona, "Sürekli söyleniyorsun, ben kendimi ifade edemiyorum." dedim.
Sizde de böyle problemler var mı? Her anne böyle midir? Yoksa ben mi haklıyım? Sürekli dinlemek zorunda mıyım? Kendime ait özel bir odam bile yok ki...