Hiçbir şey yokken bir anda boğazımda yumru, içimde anlamsızlık ve yaşama isteksizliği normal mi?

Hiçbir şey olmadı derken bugün olmadı ama olanlar kafamdakiler susmayanlar her gün var bazen yok olmuş gibi hissettiren anlar dışında onun dışında memnun olmadığım bir şey yok hayattan memnun değilim her şeyden memnun olsak bile ölümlü olduğumuzu biliyorum mesela ailemle bir an yaşarken hep yarı mutlu oluyorum içimde bir yerlerde kaygılar korkular oluşuyor yaşamayı sevmiyorum bir tuş olsaydı direkt var olmazdım ne para ne başka bir şey tek isteğim bu

biraz kendini anlattın, bu bile sorunu çözmekte başlangıç eğer isteğin bu yönde ise. Anlam kaybı, o motivasyonu bulamamak , her şeyin sahte hissettirmesi. Yani bir nevi gerçeklikte bir kırılma. Mutlu olduğun zamanlarda bile burukluk, ardındaki duygular sebebiyle. Bu durumda bu bedensel hisler normal. Bende de bir dönem oldu hatta. Ben sürekli mutsuzum diyip durduğum bir dönem. Sonra sözlerin gerçeği etkilediğini anladım. Bende de ciddiye aldıkça her şeyi mutsuz olduğum ortaya çıktı işte. Hayat ciddiye alınacak şey mi? Sorusu var. Yani, herkeste bir soru var sanki, sormak istediği.

Ciddiye almayıp dalgaya vurunca yaşanılır bir hale geliyor ama sürekli o modda kalabiliyor mu insan bence hayır benim hayır olduğum bir andayım mesela bilmiyorum kısaca ölmek mi denir yok olmak mı hiç var olmamak mı işte ondan istiyorum