Gerçekten vakit mi daralıyor, yoksa biz mi geç kalıyoruz?

İnsanlar rutine alışıp konfor alanlarıni terk etmekten korktukca yavaş yavaş ayakta farkinda olmadan ölürler.. o yüzden sokaklar aslında yaşayan ölülerle dolu..:)) bu ölüm öyle sarar ki insanı ufacık nefes alış verisleri yaşamak sanirlar.. oysa hayat bir sürü olasılık ve onların sana getirbilecekleriyle ilerler.. bazen bu tercihler can yakar dizin kanar.. ama yaralar aynı zamanda yaşamak demektir ve yaşadıkça kabuk tutar. bir yerden sonra yarayada alışırsın ve artık yaralanmaktan korkmazsin.. işte o zaman hayat başlar :))