Zorluklara karşı dayanıklı mısın?

Zorluklar beni yormaz demek kolay olurdu; ama ben, yorgunluğun ne demek olduğunu bilen biriyim. Her fırtına içimde bir iz bırakır, her kırılma biraz daha sessizleştirir beni. Yine de garip bir şekilde, tam da en çok dağıldığımı sandığım anlarda toparlanmayı öğrenirim. Çünkü ben, düşmenin utanç değil, yeniden ayağa kalkmanın bir parçası olduğunu zamanla kabullenmiş biriyim. Hayat beni hep yumuşak yerlerimden sınadı. Bazen en güvendiğim dallar kırıldı elimde, bazen yürüdüğüm yollar ansızın uçuruma dönüştü. Ama her seferinde, içimde kimsenin görmediği bir tarafım sessizce ayağa kalktı. Gürültüyle değil, inatla… Gösterişle değil, sabırla… Kimse alkışlamasa da devam etmeyi seçen o tarafımla var oldum ben. Artık biliyorum ki dayanıklılık, hiç sarsılmamak değil; sarsıla sarsıla dağılmamayı öğrenmekmiş. Güç dediğin şey, her zaman dimdik durmak değil; bazen dizlerinin üzerine çöküp nefeslenirken bile vazgeçmemekmiş. Ben de tam olarak böyleyim işte: Eksik, kırık, bazen yorgun… ama her seferinde kendini yeniden toplayabilen.
Karanlıkla tanıştım, hem de defalarca. Ama her seferinde içimde küçük de olsa bir ışık buldum. O ışık bazen bir umut oldu, bazen bir hatıra, bazen de sadece “devam et” diyen silik bir ses… Ne olursa olsun, beni ileri taşıdı. Ve ben o sesi hiç susturmamayı öğrendim. Şimdi dönüp baktığımda anlıyorum: Ben zorluklara karşı dimdik duran biri değilim belki. Ama her yıkılışın ardından kendi küllerinden yeniden doğmayı bilen biriyim. Ve belki de asıl dayanıklılık tam olarak budur; ne kadar kırılırsan kırıl, içindeki o vazgeçmeyen parçayı koruyabilmek.