İnsanlara karşı kalın duvarlarım var hep bu yüzden yakın arkadaş yapamıyorum?

Bu şikayetçi olduğun şey bir sonuç. Böyle olmana sebep olan travmatik durumlar dışında haklılığını pekiştiren çevresel faktörler de olunca bu yönün diri kalıyor hâliyle. Beklenti içinde olmadıkça sorunlar göze batmamaya başlıyor, sorunları ve kusurları hafife almadıkça ömür boyu en fazla bir ya da iki kişiyle yakınlık kurabilirsin, o yakınlıklar da bile mutlak bir duvar hissin hep var olacak. Ama en azından çok daha iç kısımlarında örmüş olduğun bir duvar

otomatik düşüncelerin fazla olabilir
Mesela aradığında açmayan kişiye karşı gelen ilk yorumuna şöyle bilinçli yorumlar getirebilirsin

"Belki de o an gerçekten müsait değildi"
"Belki de o an görüşmek istendi"
zaman zaman bunları sende yaşamışsındır empati kurmanı sağlar, empati ön yargıyı kırar

Sorun sende değil, bu devirdeki insanlarda
Seni yaralanacağını düşündüğün için kendini savunuyorsun. Haklısın ve olması gereken bu. Zamanla tanıdıkça gerçek yüzlerini görüyorsun.
Elbet içi ve dışı bir olan birisiyle tanışırsın ve bunu hissedersin. Ruh eşim dediğimiz kişilik.