Hayatta kaybettiklerini saklayan bir kutun olsaydı, ilk neyi arardın: bir şey mi, bir duygu mu, yoksa kendinden bir parça mı?

Sanırım ilk olarak bir duygu arardım. Çünkü kaybolan şeylerin çoğu aslında somut değil; bir anın hissi, birinin yanındayken gelen huzur ya da geçmişteki o saf mutluluk gibi. Eşyalar bulunabilir ya da yerleri doldurulabilir, ama bir duygunun aynısını yeniden yaşamak zor. Belki o kutuyu açtığımda, çocukken hiçbir şey düşünmeden mutlu olabildiğim o hali arardım ya da birine gerçekten güvenmenin verdiği rahatlığı. Çünkü insan en çok bunları kaybettiğinde eksildiğini hissediyor. Ama dürüst olmak gerekirse, o duyguların içinde zaten kendimden bir parça da olurdu. Yani aslında aradığım şey tek bir şey değil; biraz duygu, biraz geçmiş ve biraz da kaybettiğimi fark etmeden bıraktığım “ben” olurdu.

Heves... kaybettim bulamıyorum, umarum o kutu gerçekten benim olurda bulurum.