Hiç kendinize odaklanmak, güçlenmek, daha çok mutlu olmak, kendinizi bulmak için başkasından vazgeçtiniz mi?

Evet. Lisede bir erkek arkadaşım vardı. Kendisini bayağı seviyordum aslında ama ergenlik aşkıydı herhalde bilemiyorum. Beni çok seviyormuş gibi hissediyordum ama bazen de sanki bir şeyler eksik gibi geliyordu. Kendimi onun yanında hep eksik gibi hissediyordum. Bir şeylerim tam değilmiş de sanki o beni sevmekle bana lütfediyormuş gibi. Ben hep üniversite sınavında tıp kazanmak istediğimi söylüyordum. Önceleri bana açıkça sen yapamazsın demese de alttan altta aşılıyordu. Mesela alakasız anlarda bir anda dönüp biliyor musun kadınların en çok istifa ettiği meslek doktorlukmuş, işte çok iş gücü varmış bilmemne diyordu. Tam anlatamadım herhalde ama böyle minik minik cümlelerle motivasyonumu düşürüyordu. Mesela etek giyme demiyordu da bence sen pantolonla çok güzel oluyorsun diyordu. Ya da işte sokakta etek giyen birisini görünce ay bu etek giyenler de.. diye bir şeyler söylüyordu sonra bana ay üzerine alınmadın değil mi? Diyordu.

Mesela tıp konusunda beni vazgeçiremediğini anlayınca “çok ders çalışıyorsun. Bana zaman ayırmıyorsun. Ben seni çok özlüyorum. Her şey başarı değil.” Gibi şeylerle duygu sömürüsü yapmaya başlıyordu.
Zamanla ben duruma uyanmaya başladım. Kendime baktım önce, kimisi beğenir kimisi beğenmez ama bir tarzım var, bir çizgim var, hayallerim var ve aslında kendi küçük dünyamda gayet mutluyum. Sonra ona baktım. Sadece ders olarak demiyorum ama hayatta genel olarak başarısız ve böyle ilerleme potansiyeli yüksek. Çünkü bendeki sorun ne demiyor. Yanındaki insanları onunla birlikte aşağı çekmeye çalışıyor.
Sonra biz üniversite sınavına girdik. Ben ondan daha ayrılmamıştım çünkü yine de sınavı etkilensin istemiyordum. Ben tıp kazandım. O da aslında kendisi için fena olmayan bir bölüm kazandı. Hakkını verse kötü bölüm değil yani.
sonra yine başladı. Zor bir süreç seni bekliyor, insanlar tıpı hep ilk senede bırakıyormuş, sen bunun üstesinden gelebilecek misin vs.
sonra kendisini her ne kadar o dönem çok sevsem de ayrılma kararı aldım. Kendi yolumu çizmem gerektiğine karar verdim. Çok agresif karşıladı tabii ki. Sen bu hayatta hiçbir şey olamazsın dedi. Ben seni o kadar sevdim ki sen de kendini bir şey zannettin, o potansiyel yok sende dedi.

ben şimdi doktorum. Asistanım. Çalışıyorum paramı kazanıyorum. Kendisi de ne yapıyor bilmiyorum. Ancak yolu açık olsun çünkü o olmasaydı gerçekten belki de bunların hiçbirini başaramazdım ama sandığı gibi beni çok sevdiği için değil. Beni çok hırslandırdığı, bir şeyler başarmak ve ayaklarımla yere basmak zorunda olduğumu yoksa benden başka kimsenin benim yanımda olmayabileceğini bana gösterdiği için