Öfke, sevgiden daha güçlü bir bağ mıdır?

Öfke ve sevgi, insan ruhunun iki güçlü akıntısıdır; biri fırtına gibi kabarır, diğeri nehir gibi derin akar. Öfke, bir anlık yıldırım gibidir: çarptığı yeri kavurur, etrafında iz bırakır, ama hızla diner; bellekte yankılanır, ama sürekliliği yoktur. Sevgi ise sessiz bir ateştir: zamanla kök salar, taş ve toprağı deler, yıkılmaz bir bağ örer.
Öfke, insanı tutku ve tutkuyla birbirine bağlayabilir, ama bu bağ çoğu kez kırılgandır; bir kelime, bir hareket, zincirleri paramparça edebilir. Sevgi ise sabırla, anlayışla, küçük anların sessiz birikimiyle örülür; fırtınalara dayanır, yıpransa da tükenmez.
Öfke güçlüdür, ama kısa ömürlü; sevgi ise sessizdir, ama sonsuz bir kudret taşır. Bir bağın gücünü salt yoğunlukla ölçmek yanıltıcıdır; gerçek güç, zamanı aşan derinliktedir.