Öfke ve sevgi aynı kalpte barınabilir mi?

Bi öyleli bi böyleli davranan insanlar için mümkün hem mutlu olursun seversin bir huyunu hem de yaptığı kötü bir şey gelir aklına kızarsın ama insan aynı anda birden fazla duygunun ve düşüncenin hücumuna uğrayınca delirmeye başlıyor, sıyırmamak elimizde mi skdk

Benim için öfke ve sevgi aynı kalpte barınabilir, çünkü kalp bir bütün ve duygularımın çoğu birbirine bağlı. Sevgiyle bağlandığım birine karşı kırgınlık hissettiğimde, öfke de doğabiliyor; ama bu öfke, sevginin yokluğu değil, onu koruma ya da yanlış anlaşılmaları düzeltme çabasıyla ortaya çıkıyor. Yani ben aklımla değil, kalbimle hissediyorum bunu; öfke, sevginin gölgesinde bir uyarı gibi, “Şuna dikkat et, bunu yanlış yapma” diyen bir ses oluyor. Ben bazen kalbimle karar veriyorum, bazen aklımı devreye sokuyorum; ama çoğu zaman öfkeyi yönetebilmem, sevgiye yer açabilmem aklımla değil, kalbimle mümkün oluyor. Öfke gelip geçiyor, sevgi ise kök salıyor. Benim için bu ikisi çatışan değil, birbirini tamamlayan duygular; öfke sevgiye zarar vermesin diye onu fark ediyor ve sevgi, öfkenin yıkıcı olmamasını sağlıyor. Yani evet, ben inanıyorum ki öfke ve sevgi aynı kalpte barınabilir, yeter ki ben ikisini de fark edebileyim ve kalbimi yönlendirebileyim.

tüm duygular aynı kalptedir