Hayatım, bedenim ve çevrem bana neden bu kadar yabancı geliyor, bu his depersonalizasyon mu?

Yabancılık hissi insanın içini ürperten, yalnız ve korkutucu bir deneyim olabilir. Şunu en başta söylemek isterim: Bu hissi yaşıyor olman seni “garip”, “bozuk” ya da “geri dönülmez” bir durumda yapmıyor. Yaşadıkların birçok insanın yoğun stres, kaygı ya da duygusal yük dönemlerinde deneyimlediği bir durum.
Bazen zihin, baş etmekte zorlandığı duygular karşısında kendini korumak için mesafe koyar. Hayat, beden, insanlar ve hatta kişinin kendi adı bile sanki başkasına aitmiş gibi gelebilir. Bu yabancılık hissi, genellikle “bir şeyler yanlış” olduğundan değil, çok şey biriktiğinden ortaya çıkar. Zihin “dur” demenin başka bir yolunu bulur. Bu his kalıcı olmak zorunda değil. Şu an böyle hissetmen, hep böyle hissedeceğin anlamına gelmez. Geçmişte bu duyguyu yaşayıp sonra yavaş yavaş kendi hayatına yeniden bağlanan çok insan var. Sen de onlardan biri olabilirsin. Şu anki his, senin kim olduğunu ya da hayatının gerçekliğini silmiyor; sadece üzerini bir sis gibi kaplamış durumda.
Kendinle mücadele etmek zorunda değilsin. “Neden böyleyim?” diye kendini suçlamak yerine, “zorlanıyorum ve bu anlaşılır” demek daha şefkatli bir yerden bakmanı sağlar. Bu hisler geldiğinde onlarla savaşmak yerine, geçici olduklarını kendine hatırlatman bile küçük ama anlamlı bir adımdır. Eğer bu yabancılık hissi uzun süredir devam ediyorsa, günlük yaşamını zorlaştırıyorsa ya da seni korkutuyorsa, bunu tek başına taşımak zorunda değilsin. Bir uzmandan destek almak güçsüzlük değil; aksine kendine sahip çıkmaktır. Şu an yaşadığın şey seni tanımlamıyor. Sen hâlâ sensin. Hayatın hâlâ senin hayatın. Bu his geçebilir.