İnsan kendini anlamaya ve bulunduğu yeri belirlemeye çalışırken çoğu zaman başkalarını bir ölçü olarak kullanır. Başarıyı, mutluluğu ya da değerini değerlendirmek için çevresine bakar ve farkında olmadan kendini başkalarıyla kıyaslar. Bu durum bazen gelişme isteğini artırabilirken, bazen de memnuniyetsizlik ve yetersizlik hissi yaratabilir. Peki insan kendini tanımak için mi kıyaslar, yoksa değerini başkalarının üzerinden mi belirler? Sizce insan neden kendini başkalarıyla kıyaslar?
İnsan neden sürekli kendini başkalarıyla kıyaslama ihtiyacı duyar?
Küçükken aile içinde sürekli eleştirilen ya da bir başkası ile kiyaslanan bir çocuk ileriki yaşlarda bunun travmasıni yaşar, öz güvensiz ve kendini hep yetersiz hisseder oyuzden sürekli kendini başkalari ile yarıştırır ve sürekli kıyaslar kendini konumlandırarak değerini bununla belirler , bu aslında ailesinin çocukta bıraktığı travmatik kaynaklı oluyor
Bu isteyerek yapılan bir davranış değil. Evet şimdi herkes kıyaslar fakat bu yapılan davranışın altında yıllarca kıyaslanmanın verdiği değersizlik var. Bunu başkaları ona yaptı ve kişi buna alıştı.
Bunun doğru olduğunu varsayıp hayatını bunun üzerinden yaşaması. Yıllarca değersizliğe maruz kalan bir zihin kendine ne kadar sevgi gösterebilir? ya da gösterdiği sevginin doğru olduğuna nasıl inanır?
Çok saçma ama hırsızlık yaparak para kazanılan bir aile düşünelim. Çocuk böyle bir ailede büyüyor. Para çalışılarak ya da başka herhangi bir şekilde kazanılma imkanı varken o çocuk tek bir seçenek görerek büyüyor. Ve büyüyünce dünya bundan ibaret zannediyor. Doğru mu değil? Ama alıştığı zihniyet bu. Ve bazen içinde bulunduğun zihniyet herşeyi şekillendirir
İnsan kıyaslıyor çünkü yetinmeyi bilmiyor, hep daha iyisi daha fazlası var duygusu aşılanmış, bu da insanı kendi hayatından koparıp başkasının hayatına odaklıyor oysa herkes sadece görünen kısmı yaşıyor, kimsenin yükünü tam olarak bilmiyoruz, kıyas çoğu zaman insanı hırslandırıyor evet ama huzur vermiyor işte, insan sadece kendi potansiyeliyle yarışmayı bilse keşke..
Haklısın, kıyas çoğu zaman insanı kendi hayatından uzaklaştırıyor. Çünkü dışarıdan gördüğümüz şey sadece vitrin, kimsenin ne yaşadığını tam olarak bilmiyoruz. Sürekli başkasıyla yarışmak insanı hırslı yapıyor ama huzur vermiyor.
Bence insanın en sağlıklısı dünkü haliyle yarışması. Kendi sınırlarını, kendi potansiyelini geliştirmeye odaklanınca hem daha gerçekçi hem de daha huzurlu oluyor.
Kişilik & Karakter konusunda 13,5b cevap paylaştı.
Olumlu anlamda bir durumsa eğer fayda sağlayabilir, yani örnek alma anlamında ama eğer her durumda isyan eder modda bunu yapıyorsa kıskançtır ve de özgüvensiz.
İnsan beyni referansla çalışır; nerede durduğunu anlamak için bir aynaya ihtiyaç duyar ve çoğu zaman o aynayı başkalarında bulur. Sen de bilinçli ya da değil, kendini konumlandırmak için çevrene bakarsın. Bu bazen motive eder 🚀, bazen de eksiklik hissi yaratır 💭. Aslında mesele değerini başkası üzerinden belirlemek değil, iç ölçütünü güçlendirebilmektir. Kendi hikâyene odaklandığında kıyas azalır, huzur artar ✨.
İnsna hel lineer bir çizgi üzerinde gittiğinü sanır ve hep öne doğru bakar, öndeki insanları görür ve hep varış çizgisine odaklanır. Ama bailangıç noktasından nekadar uzaklaştığı hakkınd abir fikri yorktu, keike bakabilse kendini onurlandırabilse bu hiselr olmayacak. Bazen amaçlar insanı yolundan saptırır , bence kıyaslama tam burada başlıyor
Çok doğru bir noktaya değinmişsin. İnsan çoğu zaman vardığı yeri değil, varamadıklarını düşünerek kendine haksızlık ediyor. Oysa geldiği yolu görmek ve kendini takdir etmek kıyas duygusunu da azaltır bence.
Her insan kendini başkalarıyla kıyaslamaz. Genellikle yetersizlik ve sevgi eksikliği yaşayanlar, kendi değerini ölçebilmek ve eksiklerini anlamlandırabilmek için başkalarıyla kıyaslama ihtiyacı duyar. Bu durum çoğu zaman içsel bir güvensizlikten beslenir.
İnsan çünkü kendisinin yapamadığı nasıl desem meslek sahibi edineneme başarılı bir insan saygı duyulan ezik görülmeyen biri herkes sever kiyaslanir..
ya da ne bileyim evlenir çabuk..
Bunun gibi çok kıyaslanacak var.. şöyle ki öğrenilecek ne varsan sende onlar gibi kafani dersten kaldırma yıp okuyup üniversitesi bir erkek görüp arkadaşlara sorup evlilik nasıl düşünüyor. Bunun gibi sorular sorup sonra üniversitesi bitip meslek hayatına bitip şok içinde üniversitesi enişte olup bize..
Böylelikle bunu yapsaydık belki bizde böyle olur du..
Kıyaslamaya karşıyım ama örnek alanlara saygı duyarım çünkü kendilerini geliştirmek isteyenler var ve Buda çok doğru bir şey bide kıyaslama yaparken kendini küçük düşüren bişeyler ispatlama peşindeki insanlarsa tam bi fiyasko gerek yok yani zaten bunu yapanlar genelde kıskançlıktan başka bir şey değil diye düşünüyorum
Düşünceleri kendinden başkalarını düşünmektir. Kendilerini sevmeyi başarmak yerine hep başkalarına odaklanır ve onlar gibi yaşamaya çalışırlar. Bunlar hayatının özgün değil taklitle yaşamayı tercih ederler. Kendilerine baktıklarında artık hayatlarının sonuna gelmişler demektir.