Kırılan güvenin tekrar toparlanabileceğine inaniyor musunuz?

Evet, bazı durumlarda olabilir. Çünkü kırılmamış güven çoğu zaman “varsayılan” bir güvendir; sorgulanmadan vardır. Kırıldıktan sonra yeniden kurulan güven ise daha bilinçli olur. Taraflar neyin yıkıma sebep olduğunu bilir, sınırları ve beklentileri daha açık konuşur. Eğer gerçekten yüzleşme, sorumluluk alma ve uzun vadeli tutarlılık varsa, o ilişki eskisinden daha sağlam bir zemine oturabilir. Ama bu otomatik olmaz; emek verilmezse kırık yer hep zayıf kalır.

Tabi ki sen de haklısın bu da doğru ama eğer gerçekten pişmanlık, yüzleşme ve dürüstlük varsa eskisi gibi sağlam da olabilir ki Tövbe kapısı da bu kapıdandır unutma!!!

Çok temiz yürekli ve naif birisin ve Haklısın da Allah affeder çünkü kalpleri bilir. Biz ise insanız, bilgimiz de merhametimiz de sınırlı. Bence mesele affetmekle unutmak arasındaki fark. Affetmek mümkün, hatta gereklidir çünkü affetmek de büyüklüktür ama unutamamak belki de insan olmanın bir parçasıdır. İz kalıyor ama o izle yaşamayı öğreniyoruz. Belki olgunluk da burada başlıyor.

Yine çok haklısın evet affetmek tek başına huzur getirmiyor bazen. Unutamamak insanın içinde sessiz bir iz gibi kalıyor. Ama belki mesele unutmak değil; o hatırayla daha yaralanmadan yaşayabilmeyi öğrenmek. Güven eskisi gibi saf olmuyor ama daha bilinçli bir hale geliyor. Belki olgunluk da burada: hem affedebilmek hem kendini koruyabilmek.
Çünkü affetmek, olayı yok saymak değildir. Affetmek, onunla yaşayabilmeyi öğrenmektir.

Belli ki çok hassas ve kırılgan birisin ki ben de öyleyim. Benim de birçok kırıldığım insan var ki onları anlatırsam sabaha kadar da konuşulur. Ancak şunu söyleyebilirim ki gerçekten pişman olan ve hataları tekrarlamayacak bir insan, halinden de hareketlerinden de kendini belli eder.

Evet kalıyor tabi ama sanırım insan olmanın en zor tarafı da bu. Affetsen bile kalbin bir köşesinde iz kalıyor. Belki o şüphe hiç tamamen gitmiyor ama zamanla ağırlığı azalıyor. İnsan unutmasa da onunla yaşamayı öğreniyor. Belki olgunluk dediğimiz şey de tam olarak budur.

Ama o kişilerin de güvenimizi bir gün yıkmayacağını nereden bilebiliriz?

Yorar bence, hem de çok yorar. Sürekli tetikte yaşamak ilişki değil nöbet tutmak gibi olur. O yüzden belki de mesele güveni zorla geri getirmeye çalışmak değil; o ilişki sana huzur veriyor mu vermiyor mu onu dürüstçe görmek. Çünkü güven emek ister ama insanın ruh sağlığını tüketiyorsa orada durup düşünmek de bir olgunluk bence.

Haklısın, güvensiz yerde tam huzur olmuyor. Ama sanırım hayatın gerçeği de şu: huzur bazen kusursuz güven değil, belirsizlikle yaşayabilmeyi öğrenmek. Belki huzur, karşımızdakinden %100 emin olmak değil; kırılma ihtimaline rağmen kalbimizi tamamen kapatmamak.

Bende de OKB var ve seni çok iyi anlıyorum belirsizlikten nefret ederim ama aşmaya çalışıyorum ki beni en yakın akrabalarım bile sarstı gerisini sen düşün

Allah razı olsun çok teşekkür ederim