Susmak mı daha zor, yoksa konuşup tartışmayı göze almak mı?

Her zaman derim ki birisiyle durup konusuyorsam, tartısıyorsam ona değer veriyorumdur. Zekasını küçümsemiyorumdur. Ama susup kenara çekiliyorsam o kişinin ne zekasına ne karakterine tahammülüm yok demektir. Susmak tabii ki daha kolay. Ama bunlar benim için geçerli insanlar egosunndan çocuk gibi 2 kelimenin altında kalmamak için susamıyor. O yüzden genel için bir şeyler söylemeyeceğim.

Yeri geldi sustum. Yeri geldi alttan almadım. İki türlü de elime ne geçti? Hiç bir şey. Sustuğum zamanlar karşımdaki hatalı olsa da sevdiğim için sustum, alttan aldım. Söylemek istediğim çok şey vardı elbette ama gerçekleri kaldıramayacak birsine karşı bunu yapmak ona zarar veriyor. Yapmamak da zarar veriyor. İkilem gibi bir şey. En iyisi bizi bu duruma sokan insanlarla iletişimde olmamak. Zira tartışmak güzeldir, ama üslubunda ve ayarında olursan, karşı taraf hatasını kabul edebiliyorsa.

Susmak ürkütür..

Uzun zamandır ilk kez, korkuyorum..

Konuşmaktan nefret ediyorum. Çünkü cahille sohbeti kestim. Seviyemi düşüremem

Susunca kaçıyor oluyorsun, konuşunca toksikleştiren. İki tarafta hoşlanmıyorsa birbirinden, gerçekten istemiyorsa birbirini, sessiz kalsan da konuşsan da asla bir yere vardıramazsın. Çünkü sevince tüm insanlar bir başka

Ben 10 tartışmanın 9 unda susarım. Patladığım hepsine bedel olur😅

Susmak stres yapar aklindakini pat küt söyleyecek içine atmak içten kemirir insani