Karanlığa alışmak, gerçekten görmeye başlamak mı yoksa görmemeyi kabullenmek mi?

Karanlığa alışmak ilk başta görmeye başlamak değildir. Bence hiçbir şey göremezsin ve bu ölüm gibidir. Sanki hiçbir şey yokmuş, sonsuz bir karanlığın ya da boşluğun içindeymişsin gibi. İnsan bu aşamada görmüyorum bile diyemez, çünkü ortada görülecek bir şey yoktur. Sonra yavaş yavaş karaltılar çıkar. Boyutlar, bir şeylerin var olduğunu fark edersin. Karanlık değişmez, ama sen değişirsin. Daha önce yok sandığınız şeyler var olmaya başlamaz, sadece onları ayırt edebilir hale gelirsiniz. Böyle bir süreçtir bu, yoktan var olma hissini de içinde taşır. Bu yüzden karanlığa alışmak, ne tamamen görmeye başlamak ne de görmemeyi kabullenmektir. Belki de ışık gelmeden de var olanla kalabilmeyi öğrenmektir.