İnsan, içindeki karanlığı aydınlatacak bir ışık bulduğunda, neden çabalayıp ona tutunmak yerine da söndürmeye çalışır?

Çünkü karanlığın bir halt olmadığını anlar ama çok geç kalmış olur.
Ve bunu yapanın kendi olmadığını inkar etmek için suçu bir başkasına atar.
Kendiyle yüzleşmekten kaçar.
O yüzden yalnız kalmayı , kendi içine dönmeye cesareti olmadığı için kendinden kaçar.
Yüzden güç sadece tek bir şey üzerine konulacak bir şey değil.
O yüzden tek başına bir şeyler yapabilenler en güçlü olanlar.
İnsan kendi karanlığını kendisi çözmeyi bir başkasına bıraktığı sürece sonucu hiç değişmeyecek.
Doğru şekil değiştirebilir fakat gerçek her durumda ve koşulda aynıdır.

Onu bu zamana kadar getiren acıları , hikayeleri bir kenara bırakması zordur... Kendi benliğini ve acılarını ayrıştırmadığı müddetce öyle kalmaya devam edecektir belkide...

bir batışı olur bir doğuşu mevsim kısa girer bulut girer ortalık gri olur. O ışık yani cabalamasanda gider söner

Bence insan bazen alıştığı karanlıktan vazgeçemiyor. Işığa tutunmak umut demek, risk demek, değişmek demek. Karanlık tanıdık geliyor, güvenli geliyor. O yüzden ışığı yakmak yerine söndürmeye çalışıyor. Çünkü aydınlanmak cesaret istiyor, herkes o cesareti gösteremiyor.

Bunun cevabı çok basit aslında. Bilimsel olarak baktığımızda beyin biz ne dersek onu yapıyor. Mesala ışık almayan bir yerde 3 gün durunca gözler ışıktan rahatsız olur. Bu da benzeri işte karanlığa alışan aydınlığı bilmediği için rahatsız olur. Ama aydınlığı bilipte karanlıktan çıkmayan işte bunun durumu daha farklı. Hayatımızda ki her şey gibi bu da bizim tercihimiz. Kimi aydınlatır ama kendini karanlıktan çıkarmaz. Kimi karanlığı bilir ama aydınlık olanı da karartır.

Uzun süre karanlıkta kalmış kişi, aydınlık karşısında gözlerini kısar, gözleri acır ve bir süre tam göremez. Buradaki ışığın yakıcı hâli belki de onu söndürmeye itendir