Şiddete karşıyım ama bazen oturup onu bile izlettiriyor bu bomboş tipler. Bir kız arkadaşım vardı. İstisnasız yanından giden herkesin ardından atardı. Benim atamazdı, yemezdi. Sonra buna yaptığının yanlış olduğunu diye diye bir gün sert çıktım. Ardından benim ardımdan fesatlığından dedikodu değil ama iftira atmıştı. Sonra bunu bizim kızlar bir dövdü, pir dövdü. Tövbe estağfurullah. Ve kız dedikoduyu o gün bıraktı. Özetle acıma yetime, döner tekme atar yüzüne.
Kimse ahlak timsali kesilmesin ya az çok herkes yapıyor. Hiç yapmayan aşırı nadir onlarda burdakiler değil. Dedikodu aslaaaaa diyenler hakkında iyi şeyler duymuyorum diye yanıma geliyordu 😄 site içinde.
herşeyde dozaj önemli sürekli başkalarının hayatı konuysa kendi hayatı yoktur
Sürekli başkasından bahseden, başkalarına da benden bahsediyordur. Ben birine bir şey söylerken gizlesin diye değil, özellikle söylesin diye anlatıyorum. 😄
Ben dedikoduyu sınıflandırıyorum. Çok sevdiğin yakın olduğun arkadaşın derdini atmak için dedikodu yapar ayak uydururum. Kimisi yapıcı olmak soruna çözüm bulmak için dedikodu yapar orta yolu bulması için ayak uydururum. Ama sırf birilerini kötülemek, onun üzerinden muhabbet döndürmek, prim kasmak maksatlı dedikodulara yokum.
Sürekli dedikodu yapan birine ben temkinli yaklaşırım canım 😶🌫️ Çünkü başkası hakkında seninle konuşan, yarın sen yoksun diye senin hakkında da konuşabilir. Bu tip insanlar genelde sır tutmakta zorlanır, sınır da tanımaz. Tamamen uzak durmak şart değil ama hayati şeyleri, özelini paylaşmamak en sağlıklısı olur 🍃
Lafçı biri olduğunu öğrendikten sonra arkadaşım kalamaz ama bazıları o kadar güzel perdeleme yapabiliyor ki; kurgusal kimliğine dost oluyorsun.
Başkasının dedikodusunu yapan birisi, işine gelmediği zaman da senle ilgili detayları ağızlara verir. Lafçı insan sinsidir, kalbi de karanlıktır. Uzak olsun...
Şimdi hepimiz dedikodu yapıyoruzdur balım lakin bunun dozu önemli ve dedikodunun da bir raconu var. Dediloducu ve sinsi kişilerden uzak duruyorum.. Çünkü bugün başkasını konuşan yarın beni konuşur. Ben şefkatle konuşan, kendi gibi olan, kukla olmayan kişileri seviyorum. Kimseyi doldurmaya çalışmayan, kendi olmayı seçen kişileri, yüzüne baktığımda kaç tane yüzü vardır diye düşünmeyip güven duyduğum kişileri seviyorum.
Hayır kurmam dedikodu yapmayı sevmem dedikodu yapan insanlar genelde kaypak ve korkak olur bu yüzdende her zaman başka insanların hayatına müdahele edip korkularını ve kaypaklıklarını gizlemeye çalışırlar.
İş arkadaşı gibi mecburiyetten yakın mesafede durduğum biriyse mesafemi koruduğuma emin olurum. Diğer türlü zaten pek mümkün değil birinin "tanıdık"tan öteye gitmesi benim için. Sevgiliyle yapılan dedikoduları ayrı bir yere koyuyorum ama onu söyleyeyim 😅
Böyle insanları görünce ben başka hayallere dalıyorum anlattığı şey beni hiç ilgilendirmiyor. Hatta bazen soruyorum bunun konumuzla ya da bizimle bir ilgisi var mı? Dedikoducu insanalr beni sevmez bende onları.
Yapmam ben sevmediğim insanlara bile net biriyim direkt yüzüne söylediğim de oldu hiç konuşmadan belli ettiğim de oldu ama arkalarından konuşmam konuşturmam da gereksiz bir durum olur