Bir şeyin yüksek ihtimalle olmayacağını düşündüğümüz halde neden oldurmaya çalışırız?

Önemli olan bu yolculuğu gerçekleştirmek. Denememek mi yoksa denemek pişmanlığın olur bunu sormak gerekli.

Bir noktada insan acizdir. Duygusal, fiziksel olarak yetersizdir. Bir irade düşünün ki, gerçekleşmesi belirsiz ve o kaos içinde nereye doğru gideceğini bilemediği bir yolculuk içerisine kendisini çekilmiş şekilde bulsun.. Bazen gizem, üzüntü ve sevinci önemsemez. Denedikten sonra elde edilen başarıya ve başarısızlığa bakmaz. Bu insanın "Denedim, biliyordum ama gerçekten keyifliydi ve çok şey öğrendim." farkındalığına erişmesine eş-değer bir durum. Bazen sadece susmak, ağlamak ve içimizi dökmek isteriz. Bunun binlerce varyasyonu mevcut. Bu da onlardan birisi sadece. Kendini kaybetmek, bir umuda tutunma hayali ve paaat düşüş. Belki gerçekten de bir umut her şey için değerdi düşüncesi. Tüm mesele bu aslında. İnsan umutsuz yaşayamıyor..

Çünkü insan çabuk bağlanır, zor kopar. Er ya da geç muhakkak kendisine itiraf eder. Ben ne yapıyorum ve şu an bu tamamen saçmalık diye bir aydınlanma gelir. Umutsuzluk ve tükenmişlik aslında seni yıkan değil, o enkaz altından daha güçlü şekilde kalkman ve kendine sorguladığın bir noktaya sürükler. Başta her şey güzeldir ama bir noktada bir kırılma gerçekleşir ve kendine şunu itiraf edersin. "Bu hayatın amacı nedir, ben neden kendimle bu kadar yarış içerisindeyim? Üzülmeye değecek şeyler sence bunlar mı? Gerçekten komik bir durum bu." Ve silkelenir, eskisinden de daha güçlü şekilde kararlı ve net şekilde yere basmak üzere ayağa kalkarsın. Psikolojik olarak şu an daha sağlam ve kendine olan farkındalığın ile istikrarlısın. Üzülme yerine akışa bırakmış ve artık sadece hayatına odaklanmış şekilde engelleri aşarak ilerlemeye sevk etmiş şekilde hazır olmuş durumdasındır.

Elbette, günün sonunda insan kendiyle kalıyor. Umarım sorunları çözüp, bir ışık gibi parlarsınız.

Rica ederim efenim