Olmayacak bir şeyi oldurmak için çabalamak yerine olmayacağı konusunda ikna etmekte neden zorlanırız?

İnsan oğlu olmazı oldurmaya çalışır ve Kabullenme noktasına kadar zorlanır o noktaya geldikten sonra aman oluruna bıraktım denir ama bırakmak değil artık olmayacağını kabullenmektir bu

Umut olmasa insan yaşamaz derler ya, işte o umut aslında bizi her gün öldüren. Bir de çabalamamışlığın pişmanlık hissi, o yüzden olmayanı oldurmak için çabalayınca kendimizi daha rahat ama biraz daha kendimizden gitmiş buluyoruz...

İnsan ya bu hep olmaza meyili vardır. Olmuyorsa olmuyor işte, ne kendini yor ve üz ne de karşı tarafı demek varken tutup da olsun da olsun diye direniyoruz.
Zoru, sonunda yakıp yıkanı seçiyoruz hep. Sanki kendimize kıymet vermiyor gibi.

Olmayacağını kabullenmek zor geliyor sanırım.
Zaten çoğumuz zoru seviyoruz bırakmak yerine sıkıca tutuyoruz belirsizliği.
Boşa zaman kaybı.
Bazen olmaması gerektiğini kabullenmek en doğru yoldur.

İnsan dağları asarmista aklı takildigi taşta kalirmis insanoğlunun dünyası bu reddedilmeyeli yediremez kendine

Tamda şu an içinde bulunduğum durum. Çokta güzel gidiyordu her şey. En azından ben öyle sanıyordum. Ortada kalakaldım

Ben zorlanmıyorum uzun zamandır. Zorlanmak iyi ama duygusuzluk olmaktan en azından.

Kendine yediremiyor. İstediği hersey olsun istiyor olmayincada diretiyor işte.

Çünkü insanoğlu kabullenmekle yenilgiyi aynı kefeye koyar.

Elimizden geleni yaptigimizi dusunmuyo olabiliriz ya da inat ettiğimiz için olabilir

Çünkü bu dünya mücadele odaklı yaratılıştan beri. Ve mücadele etmek genlerde var. Kibir de kabullenmeye neden oluyor veya gurur. O yüzden oldurmak için kendimizi zorluyoruz. bu bazen gelisime bazen de gerilemeye neden oluyor..