Kırıldığımı söylediğimde neden yüzleşip konuşmak yerine uzaklaşmayı seçiyorsunuz?

Her zaman konuşmak ve yüzleşmek taraftarı oldum ama insanları anlamak gerektiğini anladım herkes aynı olmuyor. Bazı karakter insanlar sakin kalmayı seçiyor, çünkü onlar da anlaşılmak istiyor, bazen de her iki bakış açısından bakmak gerekli. Belki de iki taraf oturup konuşsa hiç bir sorun olmadığı anlaşılır. Ama taraflardan biri bir şeyi kaçırmış ve görmezden gelmiş olabilir. Bazen de bir yerde olmamalı insanlar olur. Karışık mesele))

Çünkü çoğu insan birini kırarken gayet bilinçli bir şekilde yapıyor bunu.
O kırmayı kendinde hak olarak görüyor; o sözleri söyledi çünkü kendince haklı.

Bu yüzden tepki verilince ya kaçarlar ya da şöyle yaparlar:
“Ben bundan, şundan söyledim ama özür dilerim.”

“Bu seni kırdıysa tekrarlamam, ben yanlış bir üslup kullandım” demezler.
Sadece sahte bir özürle geçiştirirler.

Kırıldığını söyleyen insan, kıran insandan daha cesur ve daha güçlüdür. Çünkü kıran kişi çoğu zaman gerçeklerle yüzleşmekten kaçar, hatasını kabul etmekten korkar. Oysa her şey oturup konuşulduğunda açığa kavuşur, gönüller alınır. Artık insanların derdi gönül almaktan çok, kendi egolarını tatmin etmek olmuş.