Hayata dair umudum kalmadi?

Gerçekten ne diyeceğimi bilemiyorum, okurken içim sızladı. Yaşadıkların hiç normal değil ve bu kadar ağır şeyle tek başına gurbette mücadele etmen inanılmaz bir yük. En güvendiğin insanların, babanın böyle biri olması senin suçun değil. Senin şanssızlığın, etrafındaki insanların doğruyu bulamayışı
Yalnız hissetmen, 'herkes çıkar peşinde' demen o kadar haklı bir isyan ki... İnsan bazen sadece bir kişinin bile çıkarsızca yanında durmasını bekliyor. Sakın 'benim değerim bu' diye düşünme; sorun sende değil, sana bu hayatı yaşatanlarda şu an umudun olmayabilir, çok normal, ruhun çok yorulmuş çünkü.