Hicbir seyden umudum kalmadi?

Hayattan bir beklentim yok. Kimseye bir sey anlatmak istemiyorum. Kimseyle konusmak istemiyorum. 1 kere psikologa gittim major depresyon icin prozac yazdi. En az 6 ay duzenli kullanmalisin dedi. Her hafta duzenli randevu verdi. Ama ailem goturmuyor. 17 yasindayim. Kendi basima da gidemiyorum. Ilacimi kestiler. Doktora gitmeme izin vermiyorlar. Hicbir sey zaten yolunda gitmiyor. Evde aldigim nefes bile suc. Oturmam kalkmam gulusum bile suc. Kendimi oldurmeyi dusunuyorum surekli. Veda mektuplari yaziyorum. Hic mutlu degilim. Ve inanin bu yasadigim donem simarikliktan degil. Simaracak kimsem yok zaten. Basima gelmeyen kalmadi. Taciz, aldatma, dayak, hapis, annemin terk etmesi. Guzel gunler hic gelmeyecek gibi. Anlattigim kimse ciddiye almiyor beni. Babama defalarca dedim. Ilacimi al. Doktora gotur, belki iyi olurum diye. Her gece agliyorum. Aglamaktan yuzum o kadar yiprandi ki tum yanaklarim yara oldu. Sigarayi birakmistim. Yine basladim. Sadece sizden beni anlamanizi istiyorum. Ne yapabilirim? Hicbir cikis yolum yok. Yakin zamanda ankaradan bi genc kizdan intihar haberi gelirse buyuk ihtimalle o benimdir. Cikis bulamiyorum. Kendimi olu gibi hissediyorum. Zar zor ailemi ikna edip biraktigim spor salonuna tekrar baslama karari almistim. Kafam dagiliyordu cunku. Ama daha kayit olamadan okullarin acilma ihtimali oldugunu ogrendim. Ne yapacagimi bilmiyorum.